Зошто некои деца речиси никогаш не настинуваат, додека други се разболуваат десет пати годишно. Јапонските педијатри со години истакнуваат дека одговорот не е во генетиката, скапите додатоци во исхраната или таканаречениот „силен“ имунолошки систем, туку во едноставна навика што се учи во Јапонија од раното детство.
Станува збор за испирање на устата и грлото штом ќе се вратите дома. Во јапонските семејства, училишта и градинки, оваа практика е исто толку честа како и миењето раце. Околу двегодишна возраст, децата учат да ја исплакнат устата со вода, често малку солена, преку игра и со помош на родителите, пред да продолжат со своите секојдневни активности.
Објаснувањето е едноставно и се базира на биологијата. Повеќето респираторни вируси не ја започнуваат својата инфекција во белите дробови. Тие прво влегуваат преку устата, грлото и носните патишта, каде што се задржуваат на површината на мукозната мембрана пред да можат да се закачат на клетките и да започнат со репродукција. Овој краток период претставува „прозорец“ во кој е можно да се отстрани голем дел од вирусот пред да се појави инфекција.
Плакнувањето на устата и грлото помага физички да се отстранат вирусите од мукозните мембрани, да се намали вкупното вирусно оптоварување и да се запрат раните фази на репродукција. Солената вода дополнително создава неповолна средина за микроорганизмите, што го отежнува нивното размножување. Затоа оваа навика во Јапонија не се смета за третман, туку за превенција.
Родителите во Јапонија често забележуваат и дополнителни придобивки. Децата имаат помалку болки во грлото, поздрави непца и заби, посвеж здив и помалку алергиски реакции. Општата здравствена состојба за време на сезоната на настинки и грип е многу постабилна, а закрепнувањето, кога ќе се појави инфекцијата, е пократко и поблаго.
Ова го истакнал јапонскиот педијатар д-р Танака, кој ја споредил фреквенцијата на настинки кај деца на иста возраст во Јапонија и САД. Додека јапонските деца имаат просечно една до две настинки годишно, американските деца имаат од осум до дванаесет. Биологијата е иста, разликата е во дневните навики.
Сепак, овој метод ретко се промовира надвор од Јапонија. Причината, според самата д-р Танака, е доста едноставна. Премногу е едноставна, нема финансиски потенцијал, не се изучува систематски на медицинските факултети, а родителите често се навикнати да бараат решение во лекови, наместо рутински.
Во јапонската пракса, плакнењето се препорачува по враќањето дома, по возење во јавен превоз, пред оброци и при првите знаци на слабост. Не бара посебна опрема, доволни се топла вода и мала количина сол, а целата постапка трае само една минута. Устата се плакне околу триесет секунди, потоа грлото нежно се гаргара уште триесет секунди, по што течноста се плука.
Суштината на оваа навика не се спектакуларни резултати преку ноќ, туку доследност. Рутината, како што велат јапонските лекари, секогаш го победува отпорот. Кога мала превенција се повторува секој ден, таа го обликува долгорочното здравје.
Силниот имунитет, е пораката што ја носи оваа практика, не секогаш се гради со додавање повеќе додатоци и препарати. Понекогаш се гради со отстранување на заканите на самиот влез во организмот. Исчистете го преминот, заштитете го системот и дозволете му на телото да го направи она што веќе знае како да го направи.
© Vecer.mk, правата за текстот се на редакцијата
