Без документи, пари или авионски билет, тој ги поминувал деновите меѓу патниците, а ноќите на седиштата во терминалот или во близина на зградата на аеродромот. Вработените му носеле храна и облека, а необичната приказна, која потсетувала на филмот „Терминалот“ со Том Хенкс, стигнала до италијанските медиуми токму кога аеродромот бил затворен еден месец поради работа на пистата.
Младиот човек, кој се претставил како Даниел, шведски државјанин, станал познато лице меѓу вработените во Каподичино. Висок, русокос и уреден, тој не се разликувал од другите патници, освен што немал багаж, не одел на пријавување и никогаш не се качил на авион.
Во текот на денот, тој шетал низ терминалот или седел на клупи, додека ноќе спиел во зоната за пристигнувања или барал засолниште во близина на зградата на аеродромот.
Според извештаите објавени од италијанската новинска агенција АНСА, некои работници го виделе во текот на летото, додека други го забележале неговото присуство во октомври. Барем неколку недели, аеродромот беше практично неговото единствено место на живеење, но не е сигурно кога првпат пристигнал во Каподичино.
Вработените на аеродромот му носеа храна и облека
Даниел не беше патник кој го пропуштил летот или некој што останал заглавен на аеродромот поради откажан лет. Тој дури не можеше ни да објасни како стигнал во Неапол.
Вработените во кафулињата и продавниците на аеродромот почнаа да му носат оброци, пијалоци и облека. Некои дури размислуваа да соберат пари за неговото враќање во Шведска.
Во извештајот на италијанската државна телевизија РАИ, емитуван на 1 ноември, работниците го опишаа како исклучително учтив и резервиран млад човек кој речиси ништо не барал. Една од неговите ретки специфични желби беше нови чевли за да може да продолжи да оди.
Поради неговата физичка сличност со фронтменот на Колдплеј, вработените и италијанските медиуми го нарекуваа „Крис Мартин од Каподичино“.
Како во филмот „Терминал“, но без забрана за патување
Престојот на Даниел на аеродромот ги потсети италијанските новинари на филмот од 2004 година „Терминал“, во режија на Стивен Спилберг. Во него, Том Хенкс го игра Виктор Наворски, патник кој е заробен на аеродромот во Њујорк поради политички промени во неговата земја, неспособен да влезе во Соединетите Држави или да се врати дома.
За разлика од херојот на филмот, Даниел не бил приведен во Каподичино според имиграциските прописи. Тој тврдел дека пристигнал во Италија како турист, дека бил нападнат и ограбен од група луѓе во Рим и дека после тоа го изгубил памтењето. Тој дури и не знаел како стигнал од Рим до Неапол.
Нападот и амнезијата не се независно потврдени. Не е објавен никаков медицински извештај што ја потврдува загубата на памтењето, ниту пак се разјаснети околностите на наводниот грабеж.
Шведскиот почесен конзул во Неапол, Пјерлуиџи Петроне, кој првпат добил извештај за младиот човек кон средината на октомври, исто така се придружил во напорите да му помогне.
Конзулот го посетил, му купил потопла облека и се обидел да ги собере потребните информации за да го утврди неговиот идентитет. Даниел, сепак, дал само фрагментарни одговори и првично одбил организирана помош.
Затворањето на аеродромот ја забрзува интервенцијата
Пресвртницата се случи на 1 ноември, кога аеродромот во Неапол беше затворен за редовен воздушен сообраќај поради работа на пистата и пистите.
Операторот на аеродромот GESAC планираше да го затвори од 1 до 30 ноември за да изврши темелна реконструкција на инфраструктурата во вредност од 30 милиони евра. Работата се изведува континуирано, 24 часа на ден, а некои летови во текот на ноември беа пренасочени кон аеродромот Салерно.
За Даниел, затворањето значеше дека тој повеќе не можеше да остане во терминалот на ист начин како во претходните недели. Неговиот случај потоа привлече поголемо внимание од јавноста, а градските социјални служби ја засилија својата интервенција.
Кјара Марчијани, членка на градската влада на Неапол одговорна за социјална политика, потврди дека тимот за итни интервенции го контактирал младиот човек и му понудил сместување.
Даниел прифатил помош и бил префрлен во засолниште. Во исто време, градските служби, шведскиот конзулат и амбасадата во Рим продолжија да работат на утврдување на неговиот идентитет.
Семејството го пронаоѓа по речиси три месеци
На 3 ноември, италијанските служби и шведските дипломати успеаја да ги пронајдат родителите на Даниел.
Семејството немало контакт со него од август и го пријавило како исчезнат.
Според весникот „Ла Република“, Даниел разговарал со својот татко по телефон за прв пат по речиси три месеци. Тој го потврдил својот идентитет и рекол дека сака да се врати дома.
Градската влада на Неапол објавила дека започнале подготовките за неговото враќање во Шведска.
Според информациите денеска објавени од „Ла Република“, Даниел треба да патува со автобус од Неапол до Рим, во придружба на претставници на конзулатот. Билетот го обезбедила градската администрација, а во Рим се очекува да го земат претставници на шведската амбасада.
Неговиот татко го чека таму, откако резервирал авионски билет за Италија по телефонскиот разговор.
Заедничкиот лет на таткото и синот за Стокхолм е закажан за вечерва, но нивното заминување сè уште не е потврдено во времето на објавувањето.
Иако неговото враќање во Шведска е организирано, не е утврдено како стигнал во Каподичино или зошто останал на аеродромот со недели.
© Vecer.mk, правата за текстот се на редакцијата
