Долгоочекуваните вести, средбата со личност што сме ја пропуштиле или остварувањето на голем сон можат целосно да нè разоружаат. Се насмевнуваме, но солзите не престануваат, иако долго време не сме биле толку среќни.
Навикнати сме да го поврзуваме плачењето со тага, болка и загуба. Затоа солзите понекогаш можат да нè збунат во најубавите моменти. Наместо да се смееме, да зборуваме и да славиме како што сме замислувале, гласот ни трепери, грлото ни се стега, а очите ни се полнат со солзи.
Сепак, психологијата покажува дека таквата реакција не е невообичаена, ниту пак значи дека радоста нужно ја крие потиснатата тага.
Кога среќата е премногу силна
Психологот Оријана Арагон и нејзините колеги од Универзитетот Јеил го проучувале таканаречениот диморфен израз на емоции. Ова се ситуации во кои многу пријатно искуство предизвикува реакција што обично ја поврзуваме со непријатни чувства, како што е плачењето.
Едно можно објаснување е дека солзите му помагаат на телото да регулира исклучително силна емоција. Кога среќата целосно нè совладува, плачењето може да биде начин на телото постепено да се врати во емоционална рамнотежа.
Затоа солзите радосници не се знак на слабост или доказ дека нешто не е во ред. Тие едноставно можат да покажат колку е важен одреден момент за нас.
Исто така, во среќата е скриено големо олеснување
Кога ќе постигнеме цел за која се бориме долго време, не реагираме само на конечниот успех. Во тој момент, како одеднаш да се враќаат сите обиди, сомнежи, стравови и бессони ноќи што му претходеле.
Зад реченицата „Успеав“ често се крие мислата: „Не бев сигурен дека ќе успеам“.
Слично нешто се случува кога прегрнуваме некого што ни недостигаше по долго време. На радоста ѝ се придружува олеснување, а телото реагира пред да можеме да ги најдеме вистинските зборови.
© Vecer.mk, правата за текстот се на редакцијата
