Ласерскиот зрак испукан преку универзитетскиот кампус можеби штотуку реши еден од најстарите проблеми во телекомуникациите. Истражувачите од Универзитетот „Витс“ (Јужна Африка) и Универзитетот во Бордо (Франција) демонстрираа метод за пренос на оптички податоци низ отворен воздух без потреба од сложени системи за коригирање на атмосферските изобличувања.
Испраќањето податоци низ воздухот веќе долго време е проблематично. Земјината атмосфера е хаотична. Вителните џебови од топол и ладен воздух ги виткаат, распрскуваат и мешаат светлосните сигнали, поради што е потребна голема компјутерска моќ и скапа адаптивна оптика за повторно да се спојат разбиените податоци.
Првиот светски експеримент со ласер покажува дека е возможно целосно да се игнорира изобличувањето. Решението се сведе на честична топологија на светлината.
Топологијата е гранка на математиката која се занимава со својствата што остануваат константни дури и кога објектот се растегнува, витка или згмечува. На пример, шолјата за кафе и крофната се со различни форми, но и двете имаат една дупка.
Можете да ги растегнете или искривите без да се промени тоа основно својство. На ист начин, светлосниот зрак може да стане силно искривен додека неговите тополошки информации остануваат непроменети.
Тимот го примени овој концепт на светлината, кодирајќи ги информациите во егзотични магнетни структури слични на честички, наречени скирмиони. Кодирањето на информациите во тополошкиот профил на светлината им дава на податоците невидлив слој оклоп, наместо да се потпира на нивната сурова осветленост или боја.
Теоријата беше тестирана така што ласерските зраци кодирани со скирмиони беа испукани на стотици метри помеѓу две згради во кампусот Витс Вест во Јоханесбург. Светлината удри во вистинска топлина, ветар и атмосферска бучава.
Кога светлината стигна до приемникот, формата на зракот беше целосно изобличена. Но, основните тополошки податоци останаа целосно недопрени. Беа пренесени со над 98 проценти точност во повеќето услови. Паѓаа на само 86 проценти под екстремни турбуленции.
Отстранувањето на потребата од тежок корективен хардвер би можело да ги намали енергетските и компјутерските барања за оптичките мрежи на големи растојанија.
Ваквиот пренос на податоци би можел да биде корисен во мисии во длабокиот вселенски простор, брзи сателитски врски и квантна криптографија, но и да овозможи пристап до интернет без поставување километри оптички кабли.
© Vecer.mk, правата за текстот се на редакцијата
