Ако Дубровник е бисерот на Јадранот, тогаш Охрид дефинитивно е бисерот на Балканот! Градот со помалку од 40.000 жители на брегот на истоименото езеро е на листата на УНЕСКО од 1980 година, што секако не ме оправдува што не го посетив порано, пишува во репортажата на српскиот портал и весник Телеграф.
По деветчасовно возење од Белград, кое се одвиваше во вистинскиот дух на мрачните 90-ти, со мојата подобра половина и помладиот минатата недела, стапнав во „Ерусалим на Балканот“, како што го нарекуваат и осмиот најголем град во соседна Македонија поради 365-те цркви што го красат, по една за секој ден од годината.
По вообичаеното брзо распакување, се најдовме на улицата Климент Охридски, една од најстарите и најважните улици во стариот дел на градот. Од Али-пашината џамија се упативме кон езерото, а околу нас имаше продавници со широк спектар на производи, чии шарени витрини ги одразуваа детските гласови и размислувањата на бројните посетители.
На тој пат, од десно, како чувари на ридот, има бројни традиционални куќи изградени во 18 и 19 век, кои претставуваат врвен пример за балканско-ориентална урбана архитектура. Тие се карактеризираат со доксати (подови што се протегаат кон улицата), бели фасади и дрвени прозорци.
На самиот врв на ридот се наоѓа познатата Самоилова тврдина од 10 век. Од подножјето, нејзините контури едвај се гледаат меѓу овие „чувари“ покрај кои се веат тесните улички што водат до врвот на ридот. Уште од првиот чекор, јасно е дека градот е полн со туристи од целиот свет. Македонскиот јазик едвај се слуша или разбира во стариот град...
И како што се приближувавме кон езерото - БУМ!
Знамето на поранешниот европски и светски шампион, фудбалскиот клуб што ги освои најважните европски натпреварувања оваа сезона, беше гордо изложено во централното село на излогот на јувелирницата Бона Сера. Полни 35 години по напуштањето на СФРЈ, знамето на Црвена Ѕвезда со потписи на играчи стоеше пред нас опкружено со златен и сребрен накит и неизбежните охридски бисери.
Не можевме а да не влеземе и да не прашаме за што се работи. Сопственикот на златара, Слободан Булески, љубезно нè прими и ни објасни дека е страствен навивач на белградскиот клуб и дека знамето е реликвија што нема никаква вредност. Тоа е од натпреварот Црвена Ѕвезда - Ливерпул, одигран на 6 ноември 2018 година.
© Vecer.mk, правата за текстот се на редакцијата
