Генерациите родени во шеесеттите и седумдесеттите години од минатиот век се сметаат за психолошки најотпорни, според истакнати психолози цитирани од шпанскиот весник „Ел Економиста“ (El Economista). Оваа извонредна отпорност произлегува од детството обележано со силно чувство за независност – карактеризирано со отсуство на постојан надзор и значително помала родителска заштита.
Оваа отпорност не е резултат на некој напреден вид образование, туку на едноставниот факт дека овие деца морале да научат сами да се снаоѓаат во животот. Во тоа време, општествените и семејните околности создале услови за детство што биле исклучително погодни за развој на самостојноста.
Зошто децата од шеесеттите и седумдесеттите станале толку отпорни?
Емоционалната стабилност – позната и како отпорност (резилиентност) – во суштина претставува способност на поединецот успешно да се справува со животните тешкотии и да се приспособува на постојаните промени. Искуствата од раното детство играат клучна улога во обликувањето на оваа вредна особина. Во текот на шеесеттите и седумдесеттите години, децата поминувале многу повеќе време целосно сами, без постојаниот, буден надзор на родителите. Тоа ги принудило да развијат витални вештини, како што се решавање проблеми, управување со сопствените емоции и преземање одговорност за сопствените одлуки.
Друг клучен аспект е целосното отсуство на презаштитничко родителство, кое стана карактеристично обележје на модерното време. Во минатото, родителите биле значително помалку вклучени во секој поединечен детал – дури и во најтривијалните аспекти – од животот на своето дете. Ова им давало на младите совршена можност да експериментираат, да прават грешки и, што е најважно, да учат од тие грешки.
Сурова „школа за независност“
Во тоа време, децата носеле многу поголеми одговорности. Тие сами го организирале своето слободно време, ги решавале конфликтите со врсниците и директно се соочувале со секојдневните предизвици – без онаа добро позната, панична трка кон родителите по помош. Ваквите искуства директно придонеле за развој на самодовербата и за извонредна способност за справување со стресот.
На пример, помалите неуспеси во детството ги учеле на трпеливост и на способност мирно да прифатат дека едноставно не можат секогаш да го добијат она што го сакаат.
Остар контраст со современото родителство
Денес, феноменот на таканаречените хеликоптер-родители е присутен насекаде. Станува збор за родители кои постојано – речиси опсесивно – се мешаат во животот на своите деца, спречувајќи ги однапред сите можни тешкотии или неуспеси.
Иако основната намера е, секако, заштита на детето, овој погрешен пристап може сериозно да го попречи развојот на детската самостојност и ментална отпорност. Децата што растат во такви „стерилни“ и презаштитени средини подоцна може да имаат големи тешкотии во управувањето со своите емоции и во приспособувањето кон суровите предизвици што ги носи зрелоста.
Важноста на вистинскиот баланс
Експертите особено нагласуваат дека менталната отпорност се гради постепено, и тоа исклучиво преку искуства од реалниот живот. Децата мора да имаат целосна слобода да експериментираат и да учат од сопствените грешки, а истовремено да чувствуваат поддршка во безбедна средина. Токму оваа добитна комбинација им помага да ги развијат сите вештини неопходни за успешно справување со идните предизвици.
Заклучокот е јасен: моделот на независност што бил застапен во шеесеттите и седумдесеттите години ни нуди непроценлива лекција за тоа како навистина да одгледаме ментално силни деца – преку давање слобода, проследена со неопходната поддршка за тие да научат како самите да преземат одговорност за сопствениот живот.
© Vecer.mk, правата за текстот се на редакцијата