Дали микропластиката може да ја промени бојата на морето? Норвешка научна група презентира докази за ова, по спроведено истражување на таканаречената „Голема пацифичка ѓубреста дамка“ (Great Pacific Garbage Patch), која се наоѓа во Северниот Тихи Океан, помеѓу западниот брег на САД и Хаваите. Сателитските снимки покажуваат дека делови од ова подрачје во 2022 година изгледале позелени и посини отколку пред 20 години – што најверојатно се должи на микропластиката.
„Загадувањето на морето со микропластика е исклучително тешко да се открие преку сателит“, пишува истражувачкиот тим, предводен од Шеа Читам од Универзитетот во Берген, во научното списание Communications Earth & Environment. Микропластиката се дефинира како пластични честички со дијаметар помал од 300 микрометри (илјадити делови од милиметарот).
Долгорочните сателитски мерења покажаа дека честичките од микропластика во горниот слој на водата можат трајно да го променат оптичкиот изглед на морето. Сепак, ваквите промени можат да имаат и природни причини, како што се промените во составот на планктонот. Затоа, според истражувачите, сателитските податоци мора да се анализираат со големо внимание.
Микропластиката не е единствената можна причина
За потребите на студијата, објавена во ноември, Читам и нејзините колеги користеле три групи сателитски снимки кои го опфаќаат периодот од 2002 до 2022 година. Снимките потекнуваат од американската вселенска агенција НАСА, Европската вселенска агенција (ESA) и програмата за набљудување на Земјата „Коперник“ (Copernicus). Сепак, податоците понекогаш значително се разликуваат. Симулациите на зрачењето покажаа дека честичките од микропластика ја зголемуваат рефлексијата, особено во синиот и зелениот дел од спектарот – опсези што ги регистрираат стандардните сателитски сензори. Ова особено важи за граничниот регион помеѓу овие две бои, конкретно при бранова должина од приближно 490 нанометри (милионити дел од милиметарот).
Сепак, ваквото посветлување може да настане и доколку се намали количината на планктон во водата или ако доминантни станат помали видови планктон. Во такви случаи, светлината повеќе се одбива од самите молекули на водата. Следствено, истражувачите симулираа промени во боите на сателитските снимки, земајќи ја предвид микропластиката како можна причина, но истовремено моделираа и сценарија во кои таа отсуствува.
„Потребни се дополнителни истражувања“
Врз основа на овие симулации, тие заклучуваат дека веројатноста промените во бојата да се предизвикани од микропластика е повеќе од четири пати поголема од веројатноста тие да се резултат на природни причини. Затоа, научниците претпоставуваат дека микропластиката значително придонесува за промените во бојата забележани во Северниот Тихи Океан.
Сепак, ова не е сосема сигурно. Без оглед на тоа, овие наоди би можеле да овозможат проценка на загадувањето со микропластика во морските области од вселената, врз основа на бојата на водата. Доколку посветлувањето забележано во студијата се должи исклучиво на микропластиката, тоа би значело дека нејзината концентрација во тој регион се зголемила за приближно 11 до 25 милиграми на кубен метар вода во периодот помеѓу 2002 и 2022 година.
„Потребни се дополнителни истражувања за да се подобрат можностите за далечинско следење на акумулацијата на микропластика и нејзиното влијание врз океанската екологија, како и за дополнително потврдување на нашите наоди“, наведуваат авторите.
Оваа зона со отпад е поголема од територијата на Франција
Истражувачите посочуваат дека постои особена потреба од мерења на самото место – низ целиот воден столб – на оптичките својства и составот на честичките во областа на Големата пацифичка дамка од отпад. Големината на оваа зона со отпад сè уште не е прецизно дефинирана.
Во студија објавена во 2018 година во научното списание Scientific Reports се наведува дека зоната со отпад зафаќа приближно 1,6 милиони квадратни километри, што е отприлика три пати повеќе од површината на Франција.
© Vecer.mk, правата за текстот се на редакцијата
