Секое куче старее со свое темпо и не постои точна возрасна граница по која тоа станува старо, но раното препознавање на промените е клучно за разбирање на неговите нови потреби, пишува „AKC“.
Кога кучето се смета за старо?
Иако често се слуша дека кучињата стануваат постари на седумгодишна возраст, ова правило не важи за сите.
„Ова е возраста кога ветеринарите обично почнуваат да им советуваат на сопствениците да ги носат своите миленичиња на прегледи двапати годишно и да прават лабораториски тестови поредовно како дел од превентивната грижа“, вели д-р Али Мејсон, ветеринар од Њујорк.
Сепак, таа истакнува дека ситуацијата во реалноста е посложена. Бидејќи кучињата стареат постепено, многу ветеринари претпочитаат да се водат од животниот век на одредена раса. Повеќето се согласуваат дека кучето навлегува во својата постара возраст кога ќе ја достигне последната четвртина од својот животен век. На пример, лабрадор ретривер, кој живее во просек од 11 до 13 години, може да се смета за старо куче на осум или девет години.
Влијанието на расата и големината врз стареењето
Брзината на стареење е под влијание на расата, големината, генетиката, начинот на живот и општото здравје.
„Кучињата од поголемите раси, по правило, не живеат толку долго како малите кучиња“, објаснува д-р Мејсон и додава дека поради ова, дога на деветгодишна возраст обично е во значително постара животна фаза од чивава на иста возраст.
Д-р Сара Крејн од Универзитетот „Тафтс“ наведува дека една од причините се поголемите метаболички потреби на големите раси, што значи дека нивното срце и другите органи мора да работат поинтензивно. Големите и гигантските раси се исто така поподложни на проблеми со движењето поради поголемото оптоварување на телото, особено на зглобовите.
Малите раси така стануваат сениори на возраст помеѓу осум и дванаесет години, додека џиновските раси можат да влезат во оваа фаза веќе на шест или седум години.
Физички промени и промени во однесувањето
Бидејќи промените поврзани со стареењето се појавуваат бавно, тие лесно се занемаруваат. Д-р Крејн советува повремено да побарате од пријател или член на семејството објективно да го набљудува кучето, бидејќи тие можат да забележат детали што вие сте ги пропуштиле.
Чести знаци на стареење се вкочанетост, промени во одењето, зголемена потреба за спиење, недостаток на енергија, промени во телесната тежина и тешкотии при качување или скокање. Ентузијазмот за прошетки и игра понекогаш се намалува, а слухот или видот исто така може да се нарушат. Кучињата често вешто ја кријат болката, па затоа е важно да се следат суптилните промени во мускулниот тонус, бидејќи артритисот и другите причини за хронична болка можат да се развијат незабележано.
Промените во однесувањето исто така можат да укажуваат на когнитивен пад или деменција. Знаците вклучуваат конфузија, дезориентација, ноќен немир, бесцелно одење и заборавање на научените правила, како што е вршењето нужда надвор.
Улогата на ветеринарите во следењето на стареењето
Д-р Крејн препорачува ветеринарни прегледи еднаш или двапати годишно со цел навремено откривање на потенцијалните проблеми.
„Често им објаснувам на клиентите дека староста сама по себе не е болест. Сепак, поради ефектите од стареењето врз органите и скелетот, веројатноста за развој на разни нарушувања се зголемува“, вели таа.
Ветеринарот може да ги следи промените во мобилноста, тежината, видот, здравјето на забите, крвната слика и когнитивните функции.
„За мобилноста, често почнувам со додатоци во исхраната кои немаат многу несакани ефекти, како што се рибино масло, глукозамин и хондроитин, а понекогаш и со благи лекови против болки“, вели д-р Крејн.
Таа додава дека рибиното масло е исто така корисно за мозокот, па затоа го препорачува за секое постаро куче за одржување на менталната острина. Д-р Мејсон ја нагласува и важноста на одржувањето здрава телесна тежина.
„Со одржување на виткоста кај постарото куче, можете да ја подобрите неговата мобилност, да ја намалите болката и да го поддржите ендокриното и метаболичкото здравје“, вели таа.
Како да му го олесните животот на постарото куче
Активитетот на постарото куче треба да вклучува помалку физички замор, а повеќе ментална стимулација. Се препорачуваат пократки прошетки со многу можности за шмркање, загатки со храна и лесни игри за учење.
„Сè што им дава нови искуства, дури и ако се само нови мириси, е добро за нивниот мозок“, објаснува д-р Крејн.
Секојдневниот живот на кучето може да се олесни и со едноставни прилагодувања во домот, како што се поставување поудобни кревети, површини што не се лизгаат и рампи за полесен пристап до издигнатите места. Редовните прегледи, искрените разговори со ветеринарот за забележаните промени и неколку прилагодувања дома можат значително да придонесат за удобноста на вашето куче.
Доколку нешто ве загрижува, не двоумете се да контактирате со ветеринар, кој е најдобриот сојузник во обезбедувањето здраво и достоинствено стареење на вашето домашно милениче.
© Vecer.mk, правата за текстот се на редакцијата
