Трамп можеби звучи неповрзано, но тој всушност многу добро знае како да го добие она што го сака од своите послушници, а тоа ќе се потврди во случајот на оваа нова војна.
Трамп е повторно Трамп и има неколку верзии од себе. Или е грандиозен („ние сме најдобри, ние сме совршени“), или, најчесто, е многу лут (особено кога сè пишува со печатни букви).
Неговата најнова цел на гнев повторно се формалните сојузници на НАТО. Трамп тврди дека тие се „кукавици“ и дека ќе го „запомнат“ тоа.
Што точно? Фактот дека не се упатиле со своите сили кон Ормутскиот теснец и „го направиле прооден“.
Вистинското прашање овде не е колку е всушност лут Трамп, туку дали е воопшто лут. Може да се потценат неговите стратешки одлуки, неговата надворешна политика, но не и неговото дејствување, всушност поширокото чувство за психологијата на моќта.
Бидејќи она што на почетокот изгледа како чиста, речиси вулгарна загуба на трпение, всушност има своја цел и тоа веќе го видовме.
Да ја земеме Британија како пример. Кога започна војната, Британците имаа легалистички пристап - тоа не е наша војна, ние не ја започнавме, па затоа нема да учествуваме (ниту ќе ги дадеме нашите бази за употреба). Потоа Трамп се загрчи, а Стармер одеднаш се сврте за 180 степени од тоа.
Трамп научи како да се справи со послушници и ова е нешто што веќе го забележавме многу пати.
Прашањето е колку е „вината“ на Трамп тука, а колку тие самите се виновни. Тие буквално го „хранат“ Трамп со своите изјави.
Медиумите ќе кажат дека Трамп има „необуздано его“ (нешто што постојано се повторува), но не мора да биде (само) тоа - тој јасно гледа со кого си има работа во Европа и го експлоатира тоа до максимум.
На пример, данскиот министер за надворешни работи, Ларс Локе Расмусен, рече дека Европа треба да „остане отворена“ кога станува збор за обезбедување премин низ Ормутскиот теснец. Ова не е баш експлицитна поддршка за американската агресивна војна против Иран, но секако е поддршка за американските планови.
Зошто го споменуваме ова? Затоа што доаѓа од Данска, која Трамп планираше да го преземе Гренланд до пред еден или два месеци, можеби дури и со сила (негови инсинуации).
Во контекст на минимално достоинствена надворешна политика, Копенхаген одамна требаше да го прогласи американскиот амбасадор за персона нон грата, да му возврати на Трамп со истата мерка (по можност да се спушти на негово ниво, ако само тој го разбира тоа), додека бараше поширока европска солидарност за таков потег.
Но, фактот е дека Европа не направи речиси ништо конкретно за да ги ограничи амбициите на Трамп. Затоа Трамп е гласен и логиката, а не егото, му кажува дека треба да биде уште погласен, а овие брзо ќе се усогласат кога ќе ескалира.
Ако ова се случи сега, ако Европа дури и на најмал начин се стави во улога на помошник на американската агресија против суверената и нападната држава Иран, тогаш во овој трансатлантски судир Трамп триумфираше и може да побара сè повеќе и повеќе.
Јасно е дека Европа „посакува да не“ се изложува на опасност - особено во време кога Иран ги ескалира своите закани (споменувајќи дека дури и градските паркови повеќе нема да бидат безбедни со земјите што се приклучуваат на агресијата) - но Европа сè уште дејствува како безлична маса што може да се доведе, малку по малку, во посакуваната позиција со чисто викање.
Најголемиот проблем овде, колку и да звучи банално, е општата морална деградација на континентот.
Дури и лажниот морал на Запад имаше своја цел, барем како дел од наративот што подоцна одредува можеби дури и одредени исходи. Но, дури и тоа е исчезнато.
Европа гледаше релативно мирно и без многу остри коментари додека Израел го срамнуваше со земја целиот Појас Газа. Воените злосторства беа секојдневна појава. Газа, Израел, Левант... тоа е речиси „дел од Европа“, ако погледнеме географски, тоа е нашиот заеднички медитерански свет. Европа дозволи да се случат ужасните злосторства без никаква осуда, без никакво прекинување на дипломатските односи, а камоли бојкоти или какви било санкции.
Војниците на ИДФ слободно ги објавуваа своите злоупотреби на палестинскиот народ на социјалните медиуми, славејќи го култот на смртта.
Единственото нешто што Европа го направи беше да почне да апси луѓе - оние што ја критикуваат израелската агресија.
Палестинската акција е означена како „терористичка организација“ и дури и вербалната поддршка може да доведе до апсење.
Во Франција, активистката Оливија Земор беше гонета за промовирање на бојкот на израелски производи (BDS) и беше осудена за „поттикнување омраза“.
Во Британија, луѓе беа приведени поради концерт каде што некои извикуваа „смрт за ИДФ“, односно не за Израел или за народот, туку за армијата што ги извршува злосторствата.
Го имаме израелскиот премиер Бенјамин Нетанјаху како отворено ја слави смртта на своите противници.
Имаме американски војници кои наводно добиваат религиозни стимулации пред да бидат распоредени на Блискиот Исток. Имаме луда, речиси некрофилна медиумска кампања на американската армија, каде што бомбардирањето на Иран се величи преку „смешни видеа“ - каде што цивилите масовно страдаат, а само во првиот ден убија повеќе од сто деца со бомбардирање на училиште.
Главниот сојузник на Европа, Америка, бомбардираше основно училиште. Европа нема сила да го осуди тоа.
Дали е чудно тогаш што Трамп им се нафрла? Тие му го овозможуваат тоа. Тие му се поклонуваат кога доаѓаат да го посетат. Би било сосема бизарно да се очекува од него да очекува нешто помалку од целосна послушност од нив сега.
Додека тој продолжува да ги вози до Ормуз, тие веќе малку попуштаат. Ајде само да ги погледнеме изјавите. Во ниту една од нив нема цврстина. Во ниту една од нив нема максимално отфрлање. Сите овие се извртени ставови како „да, ќе помогнеме, само за да се смири ситуацијата малку и еве нè“.
Трамп, секако, е измамник кој на крајот ќе го добие она што го сака од Европа.
Не е како да ќе го напуштат НАТО или нешто слично. Сето тоа е негова игра.
Моментот во кој Европејците не беа во можност да ја осудат американско-израелската агресија е моментот кога веќе му се поклонија на Трамп.
Сега е само прашање дали ќе биде пократка или подолга.
Трамп ќе продолжи да ескалира, ова е само почеток. На крајот, сегашната војна ќе создаде многу поголема војна, многу поголема криза што веројатно ќе ја почувствува Европа многу повеќе отколку Америка.
За да бидат работите што е можно поиронични, Џон Болтон, советникот за национална безбедност на Трамп, кого го паметиме како јастреб од првиот мандат, кој подоцна стана жесток критичар на Трамп, сега - како што се очекуваше - повторно е ентузијастичен за потезите на Трамп, а во интервју за „Еуроњуз“ вели дека „војната со Иран е европска војна“.
На крајот, самата Европа ќе се согласи со тоа, против себе, за американски интерес, потврдувајќи дека Втората светска војна заврши со окупација на континентот, од кој во меѓувреме се повлече само советската.
(Vecer.mk VIA)
© Vecer.mk, правата за текстот се на редакцијата
