Префрлањето на американскиот фонд „Оуктри“ во рацете на канадскиот „Брукфилд“ го одложи историското заминување на малцинството клубови од Серија А во италијански раце.
Со три повратници во елитната група, Монца, Фрозиноне и Венеција, бројот на клубови во американска сопственост скокна на осум (покрај новодојденците веќе има Милан, Рома, Аталанта, Фиорентина и Парма), односно се изедначи со италијанскиот (Јуве, Наполи, Лацио, Каљари, Лече, Сасуоло, Торино и Удинезе). Останатите четири прволигашки екипи се „канадски“ (Интер и Болоња), додека Комо е „индонезиски“, а Џенова е „романска“.
Новата географија на сопственост донесе промени во хиерархијата, но и во начинот на водење бизнис.
Американските сопственици на Милан и Интер ги залечија финансиските позиции на двата клуба. Да се каже вистината, „нероаѕурите“ сè уште не се во зелено, но последните два годишни биланси затворени во позитивно покажуваат дека се на вистинскиот пат.
Семејството Фридкин продолжува да инвестира во Рома, исто како и семејството Комисо, и покрај заминувањето на патријархот Роко од животната сцена, а Парма се стабилизираше како безбеден играч од премиер лигата. Не е случајно што сите тројца повратници во Серија А се под американско раководство.
Не сите американско-канадски сопственици се однесуваа на ист начин.
На пример, во Интер и Аталанта ги оставија истите луѓе (Марота и Аусили во Интер, татко и син Перкасио во Аталанта) на клучни позиции, давајќи им голема автономија во водењето на клубовите. Во Милан и Рома, тие сменија неколку групи врвни менаџери во потрага по вистински решенија, додека Џо Сапуто избра врвни менаџери за Болоња, почнувајќи од талент скаутот Џовани Сартори. Семејството Комисо го следеше истиот пат, доверувајќи му ги клучевите на Фиорентина на Фабио Паратичи.
Индонезиското семејство Хартоно исто така заслужува пофалби, кое го постави својот доверлив човек на чело на клубот, Суварс, и ја играше картата на Сеск Фабрегас за лансирањето на новиот бренд. Патем, Комо ги руши сите рекорди во реконструкцијата на трибините на стадионот Синигалја со цел да добие лиценца од УЕФА за натпревари од Лигата на шампионите и е на добар пат да успее.
Со срце, италијанските навивачи сакаа богати сопственици од Персискиот Залив и други земји во развој наместо американски фондови или Американци со италијански корени. Таквото сценарио не се реализираше од неколку причини, не само поради деловното опкружување, туку и поради фактот што Италијанците пропуштија неколку можности да ја реформираат Серија А и целиот фудбалски сектор воопшто.
Третата причина се стадионите.
Колку застарени станаа фудбалските згради во Серија А покажува фактот дека само Олимпискиот стадион во Рим и стадионот Алијанц на Јувентус ги добија потребните пет ѕвезди за играње натпревари на Европското првенство во 2032 година, кое заеднички го организираат Турција и Италија.
На пример, Турците веќе имаат осум стадиони со пет ѕвезди на УЕФА, додека Италијанците ќе мора да реконструираат или изградат неколку нови до 2032 година. Ова првенствено се однесува на новите стадиони на Милан и Интер во Милано, Рома и Лацио во Рим, како и на Наполи. Палермо и Каљари исто така сакаат да бидат на мапата на EURO32.
Претседателот на Интер, Бепе Марота, не само што го изгради Интер за да освои три Скудета во последните шест првенства, туку и фундаментално го промени односот и работата во младинските редови на „нераѕурите“. Не е случајно што во новата сезона првиот тим на Интер ќе го има истиот тренер и двајца играчи кои го сочинуваа тимот на Интер до 15 години пред седум години - Кристијан Киву, Александар Станковиќ и Пио Еспозито. Кон нив треба да се додаде и Валентина Карбонија, која беше запрена од повреди во последната година и пол. Ова е нешто на што Барселона многу му завидуваше во италијанскиот фудбал.
© Vecer.mk, правата за текстот се на редакцијата
