Некои луѓе се постојано опкружени со други, додека други се сосема задоволни да го поминат викендот дома, без десетина повици, пораки и договори. И додека за првите често се претпоставува дека се друштвени и задоволни, за вторите често веднаш се вели дека се осамени. Сепак, психологијата прави важна разлика помеѓу самотијата и осаменоста.
Малиот број пријатели не мора да значи дека на личноста ѝ недостасува нешто. За некои, доволни се неколку блиски луѓе, додека други уживаат во голем број познанства и чести дружења. Она што е многу поважно од бројот на луѓе е какви односи имаме со нив и дали таков социјален живот ни одговара.
Осаменоста не е исто што и тоа да се биде сам. Таа претставува субјективно чувство дека ни недостасува блискост, поддршка или оној вид однос што би го посакале. Самотијата, од друга страна, може да биде целосно свесна одлука, а за некого дури и време за одмор, размислување и полнење на батериите.
Токму затоа, луѓето со мал круг пријатели можат да имаат многу различни причини за таков начин на живот.
Не им е потребна постојана потврда од другите
Некои луѓе едноставно имаат поголема потреба за независност. Тие се чувствуваат пријатно кога сами одлучуваат како ќе го поминат слободното време и не чувствуваат потреба постојано да бидат опкружени со други луѓе.
Тоа не значи дека не ги сакаат луѓето. Напротив, тие можат да имаат квалитетни односи, но немаат потреба секојдневно да бидат во друштво или да бидат дел од голем круг познаници.
За нив, одењето на кафе сам, гледањето филм навечер или викендот без планови не е знак дека нешто не е во ред, туку сосема нормален начин на поминување на времето.
Повеќе го ценат квалитетот отколку бројот на пријатели
Познавањето многу луѓе и блискоста со нив се две сосема различни работи.
Некој може да има стотици контакти во телефонот, а да нема никого на кого би можел да се обрати кога навистина има потреба од разговор. Друга личност може да има само двајца или тројца блиски луѓе, но со нив да има однос полн со доверба и поддршка.
Истражувањата за социјалните односи покажуваат дека квалитетните интеракции играат важна улога во чувството на поврзаност и благосостојба. Поради тоа, малиот социјален круг сам по себе не кажува многу за тоа колку некој е задоволен од својот живот.
Стануваат попребирливи со текот на годините
Социјалниот живот често се менува како што растеме.
Луѓето менуваат работни места, се селат, стапуваат во врски, добиваат деца и ги менуваат своите интереси и приоритети. Поради сето ова, сосема е природно некои пријателства да избледат или целосно да исчезнат.
Психологот Лори Карстенсен, преку теоријата за социо-емоционална селективност, објаснува дека како што луѓето стареат, често почнуваат да им даваат предност на односите што им се емоционално значајни, додека вложуваат помалку енергија во површни контакти.
Токму затоа, помалиот круг луѓе во одреден животен период може да биде сосема природна последица на променетите приоритети.
Не секое дистанцирање од луѓето е знак за проблем. Понекогаш тоа едноставно означава дека повеќе немаме потреба да одржуваме односи што не ни носат ништо значајно.
Навистина уживаат во самотијата
Постојат луѓе кои едноставно повеќе уживаат во самотијата отколку другите.
Времето поминато во самотија им овозможува да се одморат од секојдневната врева, да се посветат на хобија, да читаат, да гледаат филмови или едноставно да бидат ослободени од обврската да разговараат и да им се приспособуваат на другите.
Сепак, важно е да се направи разлика помеѓу избраната самотија и несаканата изолација.
Ако некој ужива да биде сам, но знае дека има на кого да се обрати кога му треба разговор или помош, ситуацијата е сосема поинаква од онаа во која личноста сака блискост, но не успева да ја постигне.
Не сакаат да одржуваат пријателства по секоја цена
Понекогаш социјалниот круг се стеснува бидејќи личноста станува посвесна за тоа какви односи сака во својот живот.
Наместо да одржува пријателство само затоа што трае со години, таа може да одлучи да поминува повеќе време со луѓе покрај кои се чувствува пријатно, безбедно и прифатено.
Ова може да значи помалку дружење, но не нужно и помало задоволство.
Според тоа, бројот на пријатели не е особено добар показател за тоа колку некој е осамен.
Многу поважно прашање е: дали личноста има односи што ѝ значат и дали е задоволна од обемот на социјални контакти што ги има?
Кога малиот круг луѓе може да биде знак за проблем?
Ниту спротивната крајност не е добра. Целосниот недостаток на блиски односи, особено кога тие не се посакувани, може да претставува проблем.
Ако некој сака пријатели и блискост, но се чувствува изолирано, отфрлено или нема на кого да се обрати, тогаш не станува збор само за тоа дека „сака да биде сам“. Долготрајната осаменост и недостатокот на квалитетни социјални односи се поврзани со бројни аспекти на менталното и физичкото здравје, па затоа таквото чувство не треба да се занемарува.
Токму затоа, не е неопходно да се брои колку пријатели има некој за да се процени како се чувствува.
Некој може да биде опкружен со десетици луѓе, а сепак да се чувствува осамено, додека на друг сосема доволни му се неколкумина блиски луѓе.
На крајот на краиштата, многу поважно од големината на социјалниот круг е дали во него се чувствуваме поврзано, прифатено и задоволно. А понекогаш, сосема е во ред тој круг да биде мал.
© Vecer.mk, правата за текстот се на редакцијата
