Замислете дека по напорен ден легнете да спиете неколку часа, а кога ќе ги отворите очите сфаќате дека поминале дури 20 години.
Токму таква приказна е поврзана со Надежда Артемовна Лебедина, жена од селото Могилев во Дњепропетровската област, чиј живот целосно се променил во раните педесетти години.
Надежда била домаќинка, сопруга и мајка на петгодишната ќерка Валентина. Сè изгледало како обичен семеен живот, сè додека по големата кавга со сопругот, не заспала.
Заспала и не се разбудила
Било 1954 година кога, по исцрпувачка расправија со сопругот, Надежда си легнала. Следното утро, нејзиниот сопруг се обидел да ја разбуди, но таа не одговорила.
Лекарите биле збунети од нејзината состојба. Бидејќи не можеле да најдат објаснување зошто жената не зборувала и не се движела, Надежда била сместена во психијатриска установа. Потоа ја поврзале нејзината состојба со шизофренија.
Сепак, она што се случило во следните години било уште понеобично.
Ќерката заврши во дом
Надежда помина четири години во болница без никакво видливо подобрување. После тоа, таа била вратена дома, каде што нејзината мајка се грижела за неа.
Во меѓувреме, сопругот на Надежда починал, а нејзината мајка се соочила со речиси невозможна задача. Таа морала да се грижи за својата неподвижна ќерка, но и за својата мала внука Валентина. Бидејќи немала доволно ресурси и сила за обете задачи, девојчето на крајот било сместено во дом.
Најшокантниот дел од приказната е тврдењето дека Надежда наводно не била целосно несвесна. Според подоцнежните сведоштва, таа можела да ја чуе својата ќерка кога дошла да ја посети и го чувствувала допирот на нејзината мајка, но не можела да зборува, да ги отвори очите или да го движи телото.
По 20 години, се случило нешто неверојатно
Во 1974 година, Валентина дошла да ги посети својата мајка и баба. Кога пристигнала, ја пречекала глетка што не можела ни да ја замисли.
Надежда била будна и седела на работ од креветот. Плачела и првото нешто што го прашала е: „Дали мама умре?“
За жал, нејзината мајка почина истиот ден.
Кратко по будењето, се случила уште една необична промена. Според оваа приказна, Надежда почнала многу брзо да покажува знаци на стареење. Косата ѝ побелела, а брчките ѝ станале поизразени, како нејзиното тело да се обидувало да ги компензира годините во кои нејзиниот изглед речиси и не се променил.
Морала повторно да го учи секојдневниот живот
По будењето, Надежда морала повторно да научи основни дејства - да оди, да јаде и да функционира самостојно.
Подоцнежните толкувања на нејзината состојба ја поврзуваат со кататонија, односно состојба во која едно лице може да биде речиси целосно неподвижно и без реакција на околината.
Приказната за Надежда Лебедина често се наведува како еден од најнеобичните случаи на продолжен ступор.
Сепак, важно е да се нагласи дека деталите од оваа приказна се пренесувале со години без доволна сигурна медицинска документација, па затоа одредени тврдења треба да се гледаат со резерва.
Според достапната верзија на приказната, Надежда живеела уште две децении по будењето и починала на 74-годишна возраст. Нејзината судбина останува една од оние приказни што повеќе личат на филмско сценарио отколку на реалниот живот.
© Vecer.mk, правата за текстот се на редакцијата
