Треба да се размисли, вели Алберт Саутер. Да се извага дали е разумно повторно да се работи подолго за германската економија да биде поефикасна. Вагањето воедно е и работа на Алберт Саутер, бидејќи неговата компанија во Балинген во Виртемберг произведува ваги и тегови, пишува Дојче Веле.
Алберт Саутер ја води семејната компанија „Керн и Сон“ во осмото генерациско колено. Во таа компанија никогаш немало 35-часовна работна недела. Претпријатието не е опфатено со колективниот договор на металната индустрија и таму отсекогаш се работело по 40 часа неделно. Директорот отсекогаш сметал дека тоа е добра идеја, а денес, во економски тешки времиња, го смета за уште поважно.
„Пет часа помалку работа би значело дека ни требаат повеќе луѓе“, вели тој. „Но, тоа би значело и повеќе договори во самите тимови. Кога си ти на работа? Кога е некој друг?“ Би се зголемиле организациските трошоци, а би требало и повеќе пари за простории и софтверски лиценци.
Саутер е уверен дека Германија едноставно повеќе не може да си дозволи работна недела пократка од 40 часа. Пред сè затоа што меѓународната конкуренција често работи и повеќе. Како пример ја наведува Индија, која добро ја познава и поради тоа што дел од производството на неговите ваги се одвива во соработка со локални компании.
„И јас одев на училиште во сабота“
Таму важи 45-часовна работна недела, вели тој и се повикува на минатото во Германија: „И јас како основно училиште сè уште одев на училиште во сабота претпладне. Значи, се можело. Затоа тоа е можно и за германската индустрија.“
Бидејќи компанијата не е обврзана со колективен договор, условите за работа во „Керн и Сон“ се договараат директно со работничкиот совет. Советот ја фали работната атмосфера и добрите односи со директорот. Но, во разговорите одново и одново се отвора прашањето за неделното работно време. Пократка работна недела би му користела и на раководството, смета членот на работничкиот совет Стефан Ротмунд.
Имено, други работодавци во непосредна близина имаат 35-часовна работна недела. „Кога барате нови луѓе, сигурно би било попривлечно да можете да кажете дека и кај нас се работи 35 часа неделно“, вели Ротмунд. Тој додава дека самиот е задоволен од работата во компанијата од други причини.
На тие „други причини“ смета и директорот. Новите вработени се обидува алтернативно да ги привлече со посебни погодности. На пример, со субвенции за членство во фитнес-центри, но и со плата која е малку повисока од онаа предвидена со колективните договори. А оние кои од приватни причини сакаат привремено да работат пократко, можат за тоа да разговараат со него поединечно, вели Алберт Саутер. На пример, непосредно пред заминување во пензија или кога треба да негуваат членови на семејството.
Повеќе работа – за исти пари
Во „Мерцедес-Бенц“ темата за неделното работно време во моментов предизвикува голема бура. Минатиот петок, вработени во повеќе погони протестираа против плановите на управата. Концернот сака враќање на 40-часовната работна недела за да остане конкурентен.
Клучната разлика во однос на производителот на ваги од Балинген е во тоа што во „Мерцедес“ нема да има зголемување на платата како компензација за подолгото работно време. Со други зборови: пет часа повеќе работа за иста плата.
Синдикатот „ИГ Метал“ го смета ова за неприфатливо. Тешката ситуација во концернот е последица и на грешките на управата, а префрлањето на товарот врз вработените би било уште една грешка, смета синдикатот. Тие истакнуваат дека наместо тоа се потребни паметни инвестиции во соодветни иновации.
Освен тоа, „ИГ Метал“ не е уверен дека производителот на автомобили во моментов воопшто има доволно работа за 40 наместо за 35 работни часа неделно. Синдикатот се избори за 35-часовната работна недела уште во осумдесеттите години на минатиот век. Во металната и електротехничката индустрија таа важи од 1995 година. Во источна Германија, со колективните договори на многу места и денес се предвидени 38 часа работа неделно.
Само исклучок – или нова реалност?
Додека синдикатот во „Мерцедес“ одлучно се противи на продолжувањето на работното време, на други места неодамна се согласи на компромис: кај производителот на автомобилски делови „Аумовио“ во Вилинген-Швеннинген. Таму од 1 јули важат 38 наместо 35 часа неделно, без зголемување на платата. Од синдикатот нагласуваат дека станува збор за голем исклучок: само на тој начин можело да се спречи кратење на работните места, а се очекува и дека обемот на работа набрзо ќе се зголеми.
Но, токму тој „исклучок“ би требало итно да стане правило во германската автомобилска индустрија, смета производителот на ваги Алберт Саутер. Ситуацијата во „Фолксваген“ веќе денес е драматична. Тој стравува дека нешто слично го чека и „Мерцедес“. Повеќе не е прашање дали треба да се работи 40 часа или не: 40 часа, според неговото мислење, веќе е минимум.
„А и тогаш ќе мора да запалиме уште многу свеќи во црква за работните места сепак да останат зачувани“, предупредува претприемачот.
За да се осигура тоа, веројатно ќе биде потребно да се направи уште многу повеќе. Неговиот предлог гласи: да се укинат и некои државни празници. Со тоа сигурно нема да стекне популарност. Сепак, тој е уверен дека таквите жртви, кога сè ќе се извага, се помало зло од понатамошното слабеење на германската економија, пренесува Дојче Веле.
© Vecer.mk, правата за текстот се на редакцијата
