Иако веруваме дека љубовта е само спонтана хемија, под тој гламурозен слој се крие емоционалниот код изграден во детството. Токму таму се создава нашата „невидлива мапа“ која одредува кого ќе сметаме за привлечен, а кого за досаден. Во светот на брзите врски, оваа внатрешна структура ја игра главната улога, дефинирајќи го чувството на „познато“ како најсилен магнет.
Проблемот е што нашиот ум не го избира секогаш она што е најдобро, туку она што го препознава како дом. Ако патот до љубовта некогаш бил хаотичен, мирот денес може да ни изгледа како празнина, па затоа несвесно ја мешаме драмата со страста. Стабилните односи ни изгледаат премногу „тивки“ само затоа што нашиот нервен систем навикнал на емоционална несигурност. Така, подсвесно ги преземаме старите улоги на спасители или посредници, барајќи ја истата потврда што некогаш ни недостасувала.
Начинот на кој денес ги поставуваме границите или ја толерираме тишината е директна рефлексија на првите искуства. Нашата толеранција на лошо однесување често е само научена лекција од минатото, каде црвените знамиња не изгледаат опасно бидејќи не се нови. Дури и стравот од губење, кој се активира при секоја промена на тонот кај партнерот, не е слабост, туку одглас на несигурноста која останала запишана во нас.
Вистинскиот луксуз во модерните врски не е во естетиката, туку во емоционалната јасност. Разбирањето на сопствениот внатрешен компас е моментот кога љубовта престанува да биде случајност или повторување на старите грешки. Кога ќе научиме да го разликуваме „познатото“ од „здравото“, љубовта конечно престанува да биде судбина и станува свесен избор.
© Vecer.mk, правата за текстот се на редакцијата
