Една расправија меѓу турист и локалното население беше доволна за вниманието на јавноста повторно да се насочи кон необичното градско капалиште во Трст. Плажата на која мажите и жените веќе повеќе од 120 години се капат во одвоени делови повторно го отвори прашањето каде завршува традицијата, а каде започнува современиот поглед на рамноправноста.
Плажа која се разликува од сите останати
Не е необично некоја плажа да биде позната по чистото море или убавиот поглед. Сепак, во Трст постои капелиште кое го привлече вниманието поради традицијата која денес речиси никаде во Европа не може да се види.
Градското капелиште Alla Lanterna, кое локалците речиси исклучиво го нарекуваат Педочин, е отворено уште во 1903 година. Она по што се разликува од речиси сите други европски плажи е камениот ѕид кој го раздвојува машкиот од женскиот дел на капалиштето – правило кое повеќе од 120 години речиси воопшто не се променило.
Традиција која опстанала, додека другите исчезнале
На почетокот на минатиот век, одвоените капалишта не биле реткост. Во многу европски градови мажите и жените се капеле одвоено, пред сè поради тогашните општествени норми и сфаќања за приватноста.
Како што се менувале времињата, таквата пракса речиси секаде исчезнала. Во Трст, пак, таа останала дел од секојдневието. Интересно е што камениот ѕид завршува во плитката вода, па во подлабокото мажите и жените можат слободно да пливаат, да разговараат и да се дружат.
Повеќе од обично капалиште
За жителите на Трст, Педочин не е туристичка атракција, туку дел од градот со кој многумина пораснале. Овде научиле да пливаат, ги поминувале летата со семејството и создавале спомени кои ги пренесуваат на новите генерации.
Токму затоа, многумина сметаат дека ѕидот не е симбол на поделба, туку дел од историјата на градот. Истакнуваат и дека одвоените простори на жените им нудат дополнителна приватност и им овозможуваат да престојуваат на плажата без непријатност или несакано внимание.
Инцидент кој повторно ја отвори расправијата
За оваа плажа во последните денови повторно се зборува откако една туристка од Милано влегла во делот наменет за мажи. Кога присутните ја замолиле да премине во женскиот дел, уследила бурна расправија, а таа го нарекла правилото кое постои повеќе од еден век застарено и дискриминаторско.
Инцидентот повторно го отвори прашањето дали ваквата пракса треба да се набљудува како дел од локалната традиција или како правило на кое повеќе не му е местото во современото општество.
Плажа која стигна и на филмското платно
Колку Педочин е единствен зборува и фактот што беше тема на документарниот филм L’Ultima Spiaggia (Последната плажа), кој во 2016 година беше прикажан на Филмскиот фестивал во Кан.
Филмот не се занимава само со необичните правила на ова капалиште, туку и со луѓето кои од година во година му се враќаат, покажувајќи дека тоа е многу повеќе од обично место за капење.
Трст и понатаму го чува својот посебен идентитет
Приказната за Педочин воедно е и приказна за Трст. Градот со векови бил дел од Австроунгарската монархија, а на Италија ѝ припаднал дури по Првата светска војна. Токму поради таквата историја, тој се разликува од многу други италијански градови.
Хабсбуршката архитектура, богатата кафеанска култура и средноевропскиот дух и денес се дел од неговото секојдневие. Во тој контекст, не е изненадување што токму Трст ја сочувал традицијата која во остатокот од Европа речиси целосно исчезнала.
Денес Педочин не е познат само по ѕидот што ја дели плажата. Тој претставува место каде што се испреплетуваат историјата, локалниот идентитет и различните погледи на тоа како треба да се сочува традицијата во современиот свет.
© Vecer.mk, правата за текстот се на редакцијата
