Требаше да биде најсреќниот ден во мојот живот. Со сопругата собравме 25.000 евра за да купиме нов автомобил од Германија и отидовме на патување со моите пријатели.
На крајот, речиси нè убија во близина на Грац, завршивме во болница, ограбени, а добивме и сметка од болницата. Никој од амбасадата или од други институции дури и не праша за нас - Д.В., потресен жител на Загреб, ја раскажува својата животна приказна за порталот Јутарњи.
Тој и двајца негови пријатели биле нападнати на австрискиот автопат, недалеку од Грац од група полски хулигани, навивачи на Легија Варшава. Навивачите во конвој од околу 50 возила, претежно комбиња, претходно ја преминале границата со Словенија, каде што биле на натпреварот.
Кога забележале автомобил со загрепски регистрации на автопатот, некои заклучиле дека станува збор за „Лошите сини момци“, со кои полските хулигани имаат историја на конфликт од 2021 година, кога се случила масовна тепачка во загрепската Дубрава помеѓу овие две навивачки групи.
„Нè гледаа како зомби“
- Тргнавме на тој кобен 6 ноември околу 21:20 часот. Возевме низ Словенија и видовме многу полициски автомобили. Сфативме дека има натпревар бидејќи имаше многу таблички од Цеље. Немаше никој на австриската граница и поминавме нормално, но по неколку минути голем број автомобили се појавија на патот. Забележавме дека некој како зомби го гледа нашето возило од десната страна. Ништо, продолживме понатаму, а по неколку минути сè застанува. Гледаме дека патот напред е блокиран; бевме во конвој од 20-30 возила. Подоцна сфативме дека оние што нè гледаа им кажаа на оние пред нас дека доаѓаат загрепски таблички - се сеќава Д. В.
Според него, напаѓачите стратешки создале „коридор“ од кој немало излез, а австриската полиција подоцна потврди дека навивачите намерно го блокирале патот.
Скршен нос и три ребра
- На почетокот немавме поим дека нè бараат. Мислев дека некој е болен и дека бара помош. Но, кога почнаа да ставаат фантоми, видов дека ќе има проблеми. Почнаа да викаат „Загреб“, „БББ“... Дури и не знаевме дека се Полјаци, полицијата ни го кажа тоа дури подоцна.
Почнаа да го демолираат автомобилот, нè тепаа и насилно се пробиваа внатре. Сакаа да нè одврзат, а кога ме извлекоа, почнаа да ми ставаат чевли и да ме тепаат со стапови. Целосно го демолираа автомобилот, дури и ги извадија амортизерите од багажникот и ме тепаа по грбот со него. Ми го скршија носот и трите ребра, бев полн со хематом. Никој не сакаше да ни помогне. Лежев на подот без свест, и никој не застана да ни помогне дури и кога сè беше завршено - се сеќава соговорникот.
Имаа среќа што по некое време случајно дојде патрола и ја повика полицијата. Австриската сообраќајна полиција потоа успеа да фати дваесетина напаѓачи, а за Хрватите беше повикана и брза помош.
- Боже, жал да им е на тие брза помош. Нè однесоа крвави во некаква болница и нè исфрлија по еден час како последно ѓубре. Само нè сликаа и рекоа дека можеме да одиме. Повикавме такси за да одиме до најблиската полициска станица, веќе беше два часот наутро, не знаевме каде да одиме - вели Д. В.
„Парите му беа предадени на обвинителот“
Најголемиот шок дојде кога сфатија дека сите пари што ги земале за да купат автомобил се украдени, а покрај тоа, на нашиот соговорник му беа украдени и мобилниот телефон и другите лични работи.
- Кога полицијата слушна за парите, нè упати кон полициската станица за автопати, која отиде на терен. Ни кажаа дека сè ѝ предадоа на криминалистичката полиција. Чекавме утрото и инспекторите дојдоа со два автомобила. Цел ден дававме изјави. Наводно, пронашле пари, но му ги предале на државниот обвинител и не ми вратиле ништо. Инспекторот ми се јави пред некој ден и ми рече дека еден признал, а дека четворица се ослободени бидејќи се малолетници. Моментално, 16 од нив се во затвор, а соработуваат со полската полиција за да доведат уште две или три лица во Грац во затвор - вели Д. В.
Прашањето за парите стана посебен проблем во комуникацијата со австриските власти. Иако Д. В. и неговата сопруга им дадоа докази дека заедно подигнале 25.000 евра од две сметки тој ден, австриската полиција сè уште има спор околу тоа дали парите пронајдени кај хулиганите биле нивни.
- Сега велат дека пронашле 8.000 евра, но сега таа бројка се намали на 6.000. Ги прашав како е можно тие хулигани да отишле на натпреварот за еден ден со толку многу пари, а полицијата ми кажува дека имаат повеќе од нас затоа што крадат од бензински пумпи. Последното нешто што го знам е дека тие 6.000 евра биле предадени на нивното државно обвинителство - рече Д. В.
Сметка за трошоци во болница
Иако претрпел тешки физички повреди, точната дијагноза била поставена дури по неговото враќање во Хрватска, додека во австриската болница му било кажано дека сè е во ред. Освен што бил украден, Д.В. се вратил дома со дополнителни трошоци, а во моментов не станува збор за надомест бидејќи истрагата во Австрија е сè уште во почетна фаза.
- Само тука ги утврдија моите вистински повреди, но мојот пријател и јас сепак добивме сметки од австриската болница, каде што воопшто не ни помогнаа. Покрај тоа, морав да платам околу 500 евра за да го влечам уништениот автомобил од Грац до Загреб.
Австриската полиција вели дека ќе се обиде да ги обвини за обид за убиство. Се борам со нив, побарав адвокат, но никој не може да ме брани од тука бидејќи судењето се одржува таму. Инспекторот тврди дека ме застапува нивниот државен адвокат и дека не ми треба свој адвокат, но се плашам дека го кажуваат тоа само за да не ја тужам и нивната држава, бидејќи имало многу пропусти. Сè е на чекање додека не стигнеме на суд, каде што судијата ќе одлучи дали се мои пари или не - вели Д. В.
Тешки психолошки последици
Покрај физичките лузни, Д. В. се бори и со тешки психолошки последици по нападот. Поради тешка траума, тој отишол на преглед кај психијатар и не може да престане да мисли на крвавиот настан. Она што дополнително го погодува е целосното отсуство на реакција од хрватските институции.
- Дури ни амбасадата не нè праша како сме. Инспекторите ми рекоа дека можеле да ме донесат во сандак. Да ми го прободело реброто во белите дробови, ќе бев готов. Сите сме во ЕУ и никој не праша за нас.
Сепак добив сметка од болницата за нивниот „третман“. Чудно е што ниту една од нашите институции воопшто не се распрашала за нападот врз хрватските граѓани. Да бевме умреле, претпоставувам дека дури тогаш ќе им беше жал во весниците - огорчено заклучува Д. В.
© Vecer.mk, правата за текстот се на редакцијата
