Китењето на божиќното дрво и новогодишната елка за повеќето домови е најсвечениот момент во годината, симболизирајќи надеж за подобро утре и радост од новиот почеток. Меѓутоа, како што празничните денови се приближуваат кон својот крај, се наметнува важното прашање за соодветниот момент за раскитување на домот. Додека современите навики често се водат исклучиво од практичноста, православната традиција и народните обичаи даваат јасни насоки за тоа кога празничните обележја треба да се отстранат.
Во народот е длабоко вкоренето верувањето дека предолго задржување на декорацијата по предвиденото време може да донесе енергетска стагнација и да го наруши складот во домот. Елката, иако прифатена како дел од општата новогодишна радост, во христијански контекст го следи циклусот на зимските празници, кои својот врв и завршеток ги добиваат во деновите околу Богојавление.
Според утврдениот православен канон и обичајното право, последниот рок за раскитување на елката е 18 јануари, односно Крстовден. Овој ден, кој му претходи на големиот празник Богојавление, се смета за време на строг пост и духовна подготовка, кога домот се чисти од сите претходни обележја за да се дочека светата вода. Се верува дека до Крстовден целата декорација треба да биде отстранета, а најдоцна до 20 јануари, кога се слави свети Јован Крстител. Соборот на свети Јован го означува конечниот крај на празничниот период, по што семејството целосно се свртува кон секојдневните обврски и работата.
Прашањето за времето на раскитување така престанува да биде само прашање на естетика и станува одраз на почитувањето на смената на празниците. Без разлика дали се водите исклучиво од верските рокови или од личното чувство, важно е да се препознае моментот кога симболиката на новиот почеток треба да ѝ отстапи место на самиот живот и делувањето во новата година.
© Vecer.mk, правата за текстот се на редакцијата
