Џина Лолобриџида, родена на 4 јули 1927 година во Субиако, мало планинско гратче во близина на Рим, беше една од најголемите ѕвезди на европскиот и светскиот филм во 1950-тите и 1960-тите години. Со својата неверојатна убавина, силна личност и неспорен талент, таа го освои Холивуд и стана симбол на италијанскиот гламур, но и женска фигура која целиот живот се бореше за уметничка слобода и независност.
Од скромно детство до избор за Мис
Џина пораснала во скромно семејство: таткото бил столар, а мајката домаќинка. За време на Втората светска војна семејството претрпело големи загуби, а Џина, и покрај тешките услови, покажала интерес за уметноста и студирала вајарство на Академијата за ликовни уметности во Рим.
Во младоста почнала да учествува на избори за убавина, а во 1947 година се натпреварувала на изборот за Мис Италија, каде го освоила третото место. Токму тој натпревар ѝ ги отворил вратите на филмската индустрија ‒ фотографиите на младата, егзотична убавица со изразителни очи и впечатливи црти на лицето се прошириле низ цела Италија.
Подем до ѕвездите и освојување на Холивуд
Првите филмски улоги ги добивала во италијански мелодрами, а меѓународното внимание го привлекла во 1953 година со улогата во филмот Beat the Devil на Џон Хјустон, каде глумела заедно со Хемфри Богарт. Набргу потоа следеле понуди од Холивуд, а Џина станала една од ретките европски актерки кои успешно се пробиле на американскиот пазар.
Во филмот Trapeze (1956) глумела со Берт Ланкастер и Тони Кертис, а во The Hunchback of Notre Dame (1956) ја толкувала славната Есмералда. Нејзината улога во филмот Solomon and Sheba (1959), каде глумела со Јул Бринер, дополнително го зацврстила нејзиниот статус на вистинска ѕвезда.
Паралелно, во Европа продолжила да снима филмови кои го славеле италијанскиот дух и сензуалноста, како Pane, amore e fantasia (1953) и продолжението Pane, amore e gelosia (1954).
Убавина, интелигенција и уметнички дух
Џина Лолобриџида не сакала да биде ограничена само со својата убавина. Отсекогаш истакнувала дека сака да биде признаена и како уметница, фотографка и вајарка.
Во 1970-тите години постепено се повлекла од глумата и се посветила на фотографијата и скулптурата. Како фоторепортерка, изработувала портрети на многу значајни личности, меѓу кои и Фидел Кастро. Организирала бројни изложби ширум светот, а нејзините дела често биле пофалувани поради сензибилитетот и хуманиот пристап.
Борба за независност и приватен живот
За време на кариерата, Џина упорно одбивала да биде дефинирана преку мажи или романтични врски. Во 1949 година се омажила за словенечкиот лекар Милко Шкофич, со кого го добила синот Милко Јуниор, но бракот завршил со развод во 1971 година.
Во подоцнежните години останала позната по својата решителност и бескомпромисност, често впуштајќи се во правни и медиумски битки за да го заштити своето име и имот. Иако многумина ја поврзувале со разни европски и холивудски заводници, Џина тврдеше дека секогаш била самостојна и дека кариерата ја градела исклучиво со сопствената сила.
Почести и признанија
Џина Лолобриџида во текот на животот добила бројни награди, меѓу кои Златен глобус, наградите Давид ди Донатело и Бамби. Во 2018 година добила и ѕвезда на Холивудската патека на славните, со што симболично бил потврден нејзиниот статус на светска икона.
Таа остана запаметена како симбол на италијанската елеганција, гламур и сензуалност, но и како жена која не прифати да биде сметана само за „убаво лице“. Нејзината упорност и уметничка љубопитност ја издвојуваа од многу нејзини современички.
Џина Лолобриџида почина на 16 јануари 2023 година, на 96-годишна возраст, оставајќи зад себе богато творештво и неизбришлива трага во историјата на филмот и уметноста.
© Vecer.mk, правата за текстот се на редакцијата
