Ова укажува дека просечната сиромаштија е значително повисока во САД, и покрај повисоките просечни приходи отколку во повеќето западноевропски земји, според истражувањето на Оливие Стерк, вонреден професор по економија на Универзитетот Оксфорд.
Споредувањето на економиите и сиромаштијата често е предизвикувачко бидејќи различните метрики можат да доведат до различни заклучоци, пишува Euronews.
На пример, кога се споредува бруто домашниот производ (БДП) по глава на жител, дури и најсиромашната американска држава, Мисисипи, со 49.780 евра по глава на жител во 2024 година, е речиси на нивото на Германија, која имала 51.304 евра во истата година. Во однос на паритетот на куповната моќ (ПКМ), САД се во значително посилна позиција од повеќето земји од ЕУ.
Што е „просечна сиромаштија“?
Професорот Стерк разви нова мерка што ја нарекува „просечна сиромаштија“, која ја гледа сиромаштијата како спектар и открива што пропуштаат вообичаените линии на сиромаштија.
Според неговото истражување, објавено во онлајн складиштето за научни трудови SSRN, „просечната сиромаштија“ се дефинира како просечно време потребно за да се заработи еден долар. „Мерката е инклузивна, чувствителна на дистрибуција, разложна и усогласена со начинот на кој и експертите и јавноста ја разбираат сиромаштијата“, вели Стерк.
Еден долар се мери во меѓународни долари, што значи дека може да се купи иста количина стоки и услуги во која било земја како што американскиот долар може да се купи во САД. Притоа, „времето“ се однесува на еден ден во животот на кое било лице, без оглед на возраста или околностите, а не само на работното време на вработените.
Заработка на еден долар
Според податоците од 2025 година, времето потребно за да се заработи еден долар во САД е 63 минути. Тоа е околу двојно подолго од просекот во Германија (26 минути), Франција (31 минута) и Обединетото Кралство (34 минути).
Овие податоци сугерираат дека просечната сиромаштија во САД е приближно двојно поголема од онаа во трите главни европски земји. Метриката на Стерк, исто така, покажа дека глобалната сиромаштија се намалила за 55 проценти од 1990 година, при што времето потребно за заработка на еден долар се намалило од приближно половина ден на пет часа.
Сиромаштијата се зголемува во САД, но се намалува во Европа
Новата мерка, исто така, покажува дека просечната сиромаштија во САД се зголемува речиси континуирано од 1990 година, и покрај силниот раст на просечните приходи. Во истиот период, таа се намалувала во повеќето други земји со високи приходи.
На пример, во 1990 година во САД биле потребни 43 минути за да се заработи еден долар, што било речиси исто како во Франција (42 минути) и помалку отколку во Обединетото Кралство (51 минута). Германија имала најкратко време со 34 минути.
„Ако случајно изберете две лица од населението на овие земји, очекуваниот сооднос на нивните приходи во САД е поголем од четири спрема еден, додека во трите европски земји е само околу 1,5 спрема еден.
Тоа покажува колку повеќе дисперзирани се нивоата на приходи во САД. Следствено, постои поголем процент на лица со ниски приходи во САД, на кои им треба повеќе време за да заработат еден долар“, изјави Оливие Стерк за „Еуроњуз бизнис“.
Како може богата земја постојано да осиромашува?
Во текот на изминатите 35 години, времето потребно за да се заработи еден долар во САД се зголеми за 20 минути, или 47 проценти. Сите три набљудувани европски економии забележаа пад, со најголем пад во Обединетото Кралство. Стерк објаснува дека во сите четири земји просечните приходи пораснале за малку повеќе од еден процент годишно.
Сепак, во САД, просечната нееднаквост пораснала за околу 2,2 проценти годишно, надминувајќи го растот на приходите. „Тоа објаснува зошто просечната сиромаштија се зголемила во САД: просечната нееднаквост пораснала побрзо од просечниот приход“, вели тој. Во Обединетото Кралство, Франција и Германија, нееднаквоста остана релативно стабилна, а растот на приходите се претвори во намалување на просечната сиромаштија.
„Како може економијата на богата земја да расте, а сепак да стане посиромашна?“, прашува Стерк. Неговиот одговор е едноставен: нееднаквост. Тој истакнува дека сиромаштијата се менува од две главни причини: раст или намалување на приходите и промени во распределбата на тој приход.
Во случајот со САД, просечната сиромаштија расте дури и со растечка економија, бидејќи нееднаквоста расте побрзо од приходите. „САД имаат една од најнееднаквите економии во светот и убедливо најнееднаква меѓу богатите земји“, заклучува Стерк.
© Vecer.mk, правата за текстот се на редакцијата
