Претседателот на Франција, Емануел Макрон, најверојатно реши да ја признае палестинската држава со надеж дека ќе ги намали тензиите и исламскиот сепаратизам во Франција.
Оваа одлука, објавена во четвртокот, значи отстапување од традиционалната позиција на европските лидери кои вообичаено само декларативно поддржуваа решение со две држави, но не се осмелуваа да го признаат палестинскиот статус додека трае конфликтот со Израел.
Се чини дека сѐ поголемото незадоволство во земјата, стравот од религиски екстремизам и неодамнешен владин извештај што препорачува признавање на Палестина укажуваат дека задлуката на Макрон се крие и домашен интерес.
„Најновата французка одлука за признавање на палестинската држава мора да е мотивирана од домашната политика, бидејќи таа не помага во решавањето на израелско-палестинскиот конфликт,“ смета Орде Китри, виш соработник во Фондацијата за одбрана на демократијата и професор по право во Аризона.
Китри, кој повеќе од десет години бил правен советник во Државниот секретаријат на САД, ја споменува и сложената релација меѓу француската влада и исламските заедници како силен фактор.
Муслиманската популација во Франција брои над 6 милиони луѓе, најмногу во Европа, а Макрон неодамна започна засилени акции против т.н. исламски сепаратизам. Таквите чекори му донесоа критики дека ја отежнува слободата на муслиманите во земјата.
Тој потсетува дека одлуката на Макрон околу надворешната политика и односот кон Израел е јасен сигнал за смирување на муслиманската заедница која често го обвинува за исламофобија.
Француската влада призна дека ваков чекор може да помогне во намалување на незадоволството кај муслиманските граѓани, кои долго време тврдат дека се дискриминирани.
Во мај, Министерството за внатрешни работи објави извештај во кој се нотира „напрегнатата атмосфера меѓу еврејската и муслиманската заедница по 7 октомври, како и длабоката вознемиреност на муслиманите, кои сметаат дека француската политика отворено го поддржува Израел и практикува државна исламофобија."
Во истиот извештај се нагласува дека оваа поделба дополнително се експлоатира од Муслиманското братство и други екстремистички структури кои во тајност делуваат во Франција и поттикнуваат радикализација.
Министерството изрично препорачува признавање на Палестина како начин за намалување на исламските немири, според превод на Центарот за безбедносна политика.
За да се спречи овој наратив, покрај другите мерки наведени во извештајот, признавањето на палестинска држава од страна на Франција покрај Израел, во безбедни и признати граници, може да помогне во смирување на овие фрустрации.
Франција има околу 9 милиони муслимани и исламот е втората најзастапена религија после христијанството.
Земјата донесе голем број закони насочени кон т.н. „исламски сепаратизам“ – идеологија која, според Макрон, е закана за Републиката. Покрај ограничувања за религиско изразување во јавност, се заострени правилата за исламски хомескулови, лекари кои издаваат „сертификати за невиност“, тајна полигамија и присилни бракови.
Овие мерки само дополнително ги зголемија тензиите меѓу муслиманите и остатокот од француското општество.
Доколку Макрон очекуваше поддршка од другата страна на Атлантикот, лесно е можно да биде разочаран.
Поранешниот американски претседател Доналд Трамп ја отфрли веста како неважна на прес-конференција во Белата куќа.
"Тоа што го кажува тој не е битно", изјави Трамп. "Тој е добар човек. Го сакам. Но тоа соопштение нема тежина."
Китри смета дека потегот на Франција ги ослабува позициите на САД во преговорите и создава привид на нови можности надвор од прифатените услови.
Изјавата на Макрон ја ослабува американската и блискоисточната позиција за мир, бидејќи го намалува притисокот врз Палестинците да постигнат компромис со Израел. Хамас има се помалку причини да ги ослободи заложниците, а Абас се помалку мотив да прифати мир, кога европски лидери како Макрон даваат унапредувања без услови.
Одлуката на Франција се очекува да биде формално потврдена на Генералното собрание на Обединетите Нации во септември.
© Vecer.mk, правата за текстот се на редакцијата
