Германците кои поседуваат куќа или стан би можеле прво да посегнат по тие средства пред државата да ги плати трошоците за дом за стари лица, предложи високата функционерка на ЦДУ, Алберта Стегеман, веднаш разгорувајќи едно од најчувствителните прашања во земјата.
Предлогот доаѓа од владеачката партија на канцеларот Фридрих Мерц, во време кога германскиот систем за социјално осигурување пука под притисок на трошоците, стареењето на населението и намалувањето на економскиот раст. Суштината е брутално едноставна: кој има имот не може веднаш да смета на помошта на даночните обврзници.
- Оние кои имаат имот прво мора да го користат сопствениот имот, вклучително и куќата, пред заедницата да плати - изјави Стегеман за Билд.
Со тоа, тој отвори политичка експлозија. За едни, тоа е студената финансиска логика на државата, која повеќе не може да плати за сè. За други, тоа е удар за луѓето кои работеле, штеделе и на крајот ризикувале да го изгубат семејниот дом за да платат за нега во старост.
Негата на старите стана буре без дно
Германскиот систем за долгорочна нега веќе функционира на неколку нивоа. Задолжителното осигурување покрива дел од трошоците, но остатокот го плаќаат самите корисници: од пензии, заштеди или други средства. Дури кога тие пари ќе се потрошат, влегува во игра социјалната помош.
Стегеман сега бара построг поглед и на станбениот имот. Со други зборови, куќата повеќе нема да биде само семејно наследство, туку резерва од која ќе се плаќа за престој во домот.
Неговата порака е дека државата не смее да го зачувува наследството на семејствата на сметка на сите граѓани. Во ЦДУ го претставуваат тоа како прашање на одговорност: ако некој со години инвестирал во куќа, стан, акции или дополнително приватно осигурување, тогаш тие средства мора да се сметаат кога ќе дојде време за скапа грижа.
Но, тука се појавува најжестокиот отпор. Бидејќи за голем број Германци, куќата не е луксуз, туку животно дело за одновно домување. Не е јахта, не е втор стан на море, не е инвестициски фонд или друг луксуз. Тоа е местото каде што пораснале децата, просторот што семејството се обидува да го зачува и единственото нешто што многумина го оставаат зад себе.
Страв од губење на семејниот дом
Критичарите предупредуваат дека таков модел би ги турнал старите лица и нивните семејства во страв дека државата, индиректно или директно, ќе им го одземе она што го граделе со децении.
Социјалдемократските политичари и организации кои се занимаваат со заштита на старите лица оценуваат дека предлогот звучи како казна за оние кои штеделе. Особено, опасноста семејствата, наместо сигурност во староста за што плаќале додека работеле, да добијат сметка во која болеста и немоќта значат продажба на домот.
Во позадина на сè е многу поширока германска криза. Економијата се бори со години по енергетската криза, индустријата страда поради скапите извори на енергија, а Берлин истовремено издвојува огромни суми пари за Украина и сопственото вооружување. Владата се обидува да го закрпи социјалниот систем, но сметката сè повеќе паѓа на обичните граѓани.
Затоа изјавата на Стегеман го погоди нервот. Не е само технички предлог за финансирање на грижата. Станува збор за прашање на кого Германија може повеќе да му гарантира безбедност: на старите лица, на работниците, на семејствата кои штеделе или само на буџетот што мора да се полни по секоја цена.
Доколку овој предлог влезе во реформата, за многу Германци домот за стари лица повеќе нема да биде само здравствено и семејно прашање. Ќе се постави и прашањето за куќата, наследството и последниот битен посед за кој мислеле дека никој нема да го допре.
© Vecer.mk, правата за текстот се на редакцијата
