Без оглед на тоа кој го иницирал раскинувањето, болката е длабока. Но, зошто донесувањето на таа одлука е толку страшно, дури и кога знаеме дека е исправна?
Еден терапевт од Портланд, Џеф Гинтер, неодамна се огласи на Инстаграм за да објасни пет научно поткрепени причини што нè држат заглавени во врски што требало да завршат одамна. Разбирањето на овие невидливи сили, кои се базираат на психологија и невронаука, е првиот чекор кон ослободувањето.
Со текот на времето, идентитетите се претопуваат
Години време, спомени и соништа се вложени во една врска. Истражувањата покажуваат дека долгорочните партнери концептите за самите себе се претопуваат, партнерот буквално станува дел од вас. Значи, заминувањето може да се доживее како ампутација, а не само како загуба. „Како да сте ја изгубиле целата рака“, вели Џеф.
Вашиот идентитет - рутините, интерните шеги, плановите за иднината – сè се распаѓа. Затоа не е ни чудо што луѓето се двоумат да раскинат. Заблудата за залудното вложување ве тера да размислувате: „Вложив премногу за да се откажам сега“. Ослободете се себеси потсетувајќи се дека растот понекогаш бара ослободување од старото, дури и ако е болно.
Повремени награди што ја одржуваат надежта
Дури и нестабилните врски имаат свои добри денови што ја одржуваат надежта. „Овој „распоред на повремени награди“ делува како механизам на слот машина или зависност“, објаснува Џеф. Вашиот мозок ги лови тие задоволства и ги игнорира лошите моменти, обложувајќи се дека „добрата верзија на вашиот партнер ќе се врати“.
Скоковите на допамин таквиот однос го прават зависнички; врска во која сè е доследно би било полесно да се напушти. Истиот механизам го отежнува прекинувањето на лошите навики. Обрасците можете да ги забележите ако сте искрени со себе. Вистинската љубов се гради на доследност, а не на хаос.
Разделбата од партнерот го активира истиот дел од мозокот како и физичката болка
Луѓето се биолошки програмирани за поврзување. Според теоријата на приврзаност, разделбата од долгогодишниот партнер ги активира истите мозочни центри како и физичката болка. Џеф забележува дека мозокот тоа го регистрира како закана за опстанокот - влегува во режим на паника, врескајќи: „Остани на сигурно!“
Тоа е еволутивен остаток од нашите племенски денови што нè преплавувале со страв. Штом ќе помислите да заминете, вашиот нервен систем се буни. Надминете го тоа со свесно дишење, запишување на вашите стравови и барање стручна помош. Болката со тек на време ќе помине и повторно ќе го изградите вашето чувство на сигурност. Науката потврдува дека ова е привремено - верувајте му на процесот.
Моќта на окситоцинот, хормонот на љубовта
Окситоцинот, познат како „хормон на љубовта“, нè преплавува за време на прегратки, интимност и заеднички моменти, а во долгите врски е присутен во изобилство. Џеф одвикнувањето од него го нарекува „нагла апстиненција“ од неврохемиската еуфорија. Окситоцинот се произведува во хипоталамусот и длабоко ве поврзува со партнерот, поради што раскинувањето има детоксикациски ефект.
Се појавува интензивна желба за партнерот, чувства на осаменост и немир. Физичката блискост се заменува со болна дистанца. За да го надминете ова, посветете се на грижата за себе: Вежбањето ослободува хормони што прават да се чувствувате добро, а платонскиот допир помага. Времето лекува и се формираат нови врски. Не сте слаби – само на вашата биологија ѝ е потребно време да се прилагоди.
Очекувана тага наспроти реалноста
Вашиот ум има тенденција тоа да го доживува како голема загуба: „Ќе бидам уништен засекогаш“. Но, истражувањата покажуваат дека преувеличуваме колку долго ќе трае болката од раскинувањето, истакнува Џеф. Негативната пристрасност на мозокот ги зајакнува сценаријата „што ако“. Всушност, луѓето закрепнуваат побрзо отколку што очекуваат.
Потсетете се на минатите болни искуства; и тие завршиле. Преформулирајте ја ситуацијата: Прифатете ја краткорочната болка за долгорочен мир. Разговорот со пријатели или терапевт може да ве приземи. Многу луѓе паѓаат во оваа ментална стапица; разбијте ја со фокусирање на сегашноста и на она што останува ако си заминете.
© Vecer.mk, правата за текстот се на редакцијата
