Додека многумина во деветтата деценија од животот ги собираат спомените во тишина, Милун Ѓукиќ од Парменац одлучи да ги преточи во својата прва книга и така да остави трага за времињата кои ги менуваа луѓето, градовите и животите.
Неговото дело „Мојот лажлив XX и лудиот XXI век“ на речиси 300 страници носи сеќавања на еден човек меѓу два века, од половината на минатиот до денешното време, со јасна порака дека за нови почетоци никогаш не е доцна.
Книгата е исткаена од автобиографски приказни, емоции, средби и спомени кои го одбележаа животот на овој возрасен господин, вљубеник во сликата, филмот, убавиот збор и Морава.
„Приказните во оваа книга се исклучиво од автобиографски карактер. Тие ги отсликуваат сите појави што се однесуваат на еден длабоко проживеан емотивен живот, имајќи ги предвид годините, а ги опфаќаат пред сè средбите со познати и непознати луѓе, настаните, но на прво место сепак љубовта. Акцентот е на тоа како се забавувавме, се заљубувавме, се сакавме и така натаму. Тоа да остане како спомен на младите генерации, токму овде на Морава“, раскажува Ѓукиќ.
Посебно место меѓу кориците зазема, меѓу останатите, и приказната за младоста, љубовта и средбата на две култури, два града и два света. Низ страниците на книгата се провлекува и сеќавањето на Русинката Ирина, која ја запознал за време на семинар на Јадранот.
„Да се отиде на семинар на Јадранот, во познатите хотели 'Соларис' кај Шибеник, и да се запознае една прекрасна личност, Русинката Ирина. Самото нејзино име на грчки значи мир, спокој и блаженство, но една таква Ирина може да внесе и немир. По седум дена на Јадранот, дружењето продолжи во Белград, на Видиковац, на 22-от кат. Следната година дочекот во Москва беше величествен. Се возевме по реката Москва, зборувавме за архитектурата, за животот и времето“, зборува Ѓукиќ со насмевка на џентлмен од старата школа.
Љубовта кон филмот и уметноста дополнително го обликуваше неговиот поглед на животот, а фактот што бил пријател со славниот филмски режисер и сценарист Пуриша Ѓорѓевиќ остави посебна трага и во неговото творештво.
„Сите тие приказни можат да бидат мали предлошки за сценарија. Но, тоа е работа на сценаристите и продуцентите. Бидејќи, ако Пуриша Ѓорѓевиќ рече дека филмот не е слика, туку дух, зошто тогаш и зборовите не би можеле да бидат дух“, вели Ѓукиќ.
И токму во тоа лежи посебноста на оваа книга – таа не е само збир на спомени, туку сведоштво за едно време, за емоциите и за животот кој умеел да сака, да памети и да ја забележува убавината во обичните моменти.
© Vecer.mk, правата за текстот се на редакцијата
