Пред точно четвртина век, пет ловци од Ојковица буквално тргнаа од смрт петгодишно девојче, а приказната продолжува и денес со стравопочит во селата околу Нов Варош.

Маријана Томиќ, сега Филиповиќ, не само што слави два родендени, туку е и два пати родена!

Еден роденден го слави на денот на раѓањето кога се родила во 1989 година, друг роденден слави на денот кога по втор пат се роди во зима 1994 година, кога беше чудесно спасена од ѓубриште над родното село и тргната од смртта.

Приказната за петгодишно девојче пронајдено во конзервите помеѓу ѓубрето под скутот на мртвата баба  Јованка се уште се раскажува во селата околу Нов Варош, точно две и пол децении подоцна.

 Со солзи, таа во меѓувреме стана мит, епска приказна за девојче кое само Бог го спаси и го врати во живот.

– Јас дури и не знам што сторивме тоа утро, снегот беше тежок, ѓубре на сите страни, ужасен студ, петмина ловци, мојот син Јован, соседите Раде и Добросав, а зетот на Јован Мирослав Мутавџиќ се сврте на тој начин, кон селската црква, кон местото каде што црквата била во античко време. Се чини дека самиот Бог нè сврте кон таа страна тоа утро каде ретко одевме – вели Марјан Роговиќ од Ојковица, сведок и еден од спасителите на девојчето.

На еден километар од последните куќи во селото,  Јован забележал прамен коса над снегот.

– Околу нас имаше кучиња и тие почнаа да лаат, Раде довикна, едноставно извикуваше: „Марјан“, во тој момент се слушна плачење, детски глас. Притрчавме, почнавме да копаме по снегот, а потоа видовме мало дете, девојче, едвај го извлековме од прегратката на бабата – вели Марјан.

Кај девојчето, продолжува синот на Марјан, Јован, имаше речиси мали знаци на живот, прашање на време беше кога ќе престане да дише.

Го кренавме девојчето, се сеќавам, нејзините раце беа замрзнати, таа едвај дишеше, беше исцрпена, со трчање ја однесовме до првите куќи во селото. Кога го преминавме прагот, девојчето повторно почна да се губи, мислевме дека ќе ја изгубиме. Тогаш Горица, домаќинката, почна да о  дава дишење уста на уста, девојчето некако се врати, повикавме лекари – вели тој.

Подоцна, спасителите дознале дека бабата Јованка претходната вечер тргнала од соседното село, од кај својата сестра каде била на гости, да си оди дома а за рака ја водела и малата Маријана. Што се случило потоа, никој веќе не знае. Тие претпоставуваат дека Јованка се уморила додека ја носела Маријана, дека седнала да се одмори, но мислат дека одмарајќи задремала и легнала, девојчето го ставила во скут и така заспала.

Господ го спаси Бог таа ноќ, ние бевме само извршители на тоа спасување. Прашањето на минути беше кога девојчето ќе престане да дише, кога ќе замрзне, ако малку задоцнивме. Исто така е чудо што дојдовме на тој начин утро, да не поминевме десет или 20 метри лево или десно, ќе се разминевме, немаше да ги видиме и Маријана ќе се замрзнешевелат Марјан и Јован.

Откако ја одвеле во болница во Ужице, легнала на креветот, и рекла дека ја чека баба и да легне со неа.

Девојчето во тој момент не знаело дека нејзината баба претходната ноќ починала. Подоцна таа кажала дека нејзината баба кога седнала и рекла да си оди дома сама, но девојчето не сакало.

Маријана денес живее и работи во Белград, каде е во брак, има син, кој има девет месеци, и девојче од три години. Таа сè уште чува дел од весникот од 1994 година за потресната приказна објавена во тоа време од новинарот Драгоjуб Гагричиќ.

 Кога ќе пораснат, та ќе им каже на своите деца како нивната мајка преживеала во ѓубрето над Ојковица.

Бев мала, не се сеќавам на спасувањето таа ноќ, тие ми кажаа сè подоцна. Тоа е моето второ раѓање, мојот втор роденден, кој го славам секоја година. Јован ми стана кум, тие  луѓе кои ме најдоа, ме спасија, тие ми се како роднини, секоја наша средба буди емоции, солзи, но да не беа тие немаше да ме има и мене, – вели Маријана.