Злобна вештерка со зелена кожа што лета на нејзината магична метла може е икона на Ноќта на вештерките и позната легенда. Сепак, вистинската историја за тоа како вештерките се поврзани со таков секојдневен предмет е многу интересна.

Не е познато точно кога е измислена метлата, но самиот чин датира уште од античко време кога луѓето користеле снопови тенки стапчиња, трска и други природни влакна за да чистат прашина или пепел. Како што пишува Џеј Брајан Лоудер, оваа домашна задача се појавува дури и во Новиот завет.

Англискиот збор за метла „broom“ потекнува од растение или грмушка, што се користела за правење многу работи. Од почетокот, метлите се поврзувани првенствено со жени, а овој сеприсутен предмет стана симбол на женското домаќинство, пишува History.com.

И покрај тоа, првата „вештерка“ која признала дека возела метла е маж по име Гијом Еделин. Тој бил свештеник недалеку од Париз. Бил уапсен во 1453 година откако јавно ги критикувал црковните предупредувања за вештерките. Тој бил измачуван за признанието и иако се покајал, бил затворен доживотно.

За време на неговото признание, идејата за вештерките да јаваат на метла веќе била добро воспоставена.

Најраната позната слика на вештерки на метли датира од 1451 година, кога се појавиле две илустрации во ракописот на францускиот поет Мартин Ле Франк, „Бранителот на дамите“. На два цртежа, една жена лебди во воздухот на метла, а другата лета на обичен бел стап. И двете носат шамии и се идентификувани како Валдежанки, припадници на христијанска секта основана во 12 век, а католичката црква ги означувала како еретици

Пагански ритуал

Антропологот Робин Скелтон сугерира дека врската помеѓу вештерките и метлите може да има корени во пагански ритуал на плодност во кој руралните земјоделци скокаат и танцуваат по врвовите на вилите и метлите во светлината на полна месечина за да го поттикнат растот на нивните посеви. Овој танц, пишува таа, е поврзан со вообичаените приказни за вештерки кои летале во текот на ноќта на патот кон „нелегалните состаноци“.

Невозможно е да се знае дали ваквите приказни за вештерство во Европа ја рефлектираат реалноста или не. Повеќето од она што денес го знаеме за средновековната вештерка доаѓа од записите на инквизитори, правни службеници и сведочењата на самите обвинети вештерки, честопати измачувани.

Почнувајќи од 17 век, извештаите за вештерки кои користеле метли за да летаат внатре и надвор од оџаците, станале почести, дури и кога жените биле поблиску поврзани со домаќинството и домашната сфера од кога и да било порано.

Според еден обичај, жените ставале метла пред врата или во оџак за да им соопштат на другите дека се далеку од дома. Можеби затоа популарната легенда ја прифати идејата вештерките да ги напуштаат своите куќи низ оџаци, иако многу малку обвинети вештерки го признале тоа.

Популарноста во потрагата по вештерство опаднала во 18 век. Иако во САД сè уште има многу „самопрогласени“ вештерки, благодарение на растот на неопаганските религиозни традиции, малкумина тврдат дека летаат на метли.