Ако власта не ни помага, барем нека не ни одмага. Се што бараме од државата да ни дозволи сами да си помогнеме, да не не кочат на пример, вели Зоран Мијалков, од здружение „Сплотени срца“ од Штип, родител на две деца со посебни потреби, кој се бори за решавање на статусот на ваквите деца кога ќе останат сами на себе.

– Перцепцијата во нашето опшстество е таква, обично оние кои имаат моќ да сменат нешто во општеството, обично категориите како нашата, ранливите категории, кога имаме нешто да кажеме обично нивната перцепција е  дека ние нешто се буниме, а ние од мака тоа го правиме, мораме да изреагираме да за не спомнат, оти не забораваат. Пред избори им текнува на нас, но потоа не забораваат, посочува Зоран Мијалков во емисијата „И што сега“ на МТВ

Тој  додава дека многу е важна функционалноста и кај аутизмот и кај другите попречености,  да се најде за што тие се способни и токму тоа и го предлагаат со рехабилитациските центри кои треба да бидат финансиски самостојни. тие бараат законско решение со кој се што поседуваат како имот, подоцна ќе биде искористено за овие деца.

– Најдобро решение за деца со посебни потреби особено со намалена или средна функционалност се центри за рехабилитација. Дел од тие деца би биле среќни доколку со труд и специјалисти ќе дојдат до тоа да се полусамостојни. Ние конкретно предлагаме рехабилитациски центар каде навистина ќе се работи со децата, врз основа на нивните способности. Најважен дел во нашиот проект е финансиската самостојност на овие центри по швајцарски пример, на пример стакленици каде се одгледува еко здрава храна, децата да работат. Ние имаме проблем да дојдеме со земјиште за проектот. Овие центри треба да бидат самостојни, ништо не и бараме на државата, нашите имоти се доволен капитал да тој центар биде одржлив. Се што бараме од државата да ни дозволи сами да си помогнеме, да не не кочат на пример, нагласи Мијалков.

Тој потенцира дека  за децата со аутизам нема кој да се грижи откако ќе починат родителите, и токму тоа е нивната борба, да ги обезбедат нивните деца откако нив ќе ги нема, бидејќи за жал во ова општество ништо не им останува.

– Една од главните борби ни е што со нашите деца после нас. Ова општество не е заинтересирано, можеби на хартија да, но во реалноста не. За жал реалноста е таа, со нула помножени е и оптимистички, затоа и ги поканив сите политичари да ни бидат гости, кај деца со аутизам, со церебрална парализа, кај слепи, да видат дека тоа што се бориме и излегуваме во јавност е дека ние не одиме против нив, не можеме да одиме против некој што има моќ да ни помогне, но проблемите растат, и ова нашето е крик и гребење до последен здив, истакна Мијалков.

Според него само во нивното здружение има околу 3.000 семејства, а на ниво на Македонија вкупно се околу 40-50.000 на лица со посебни потреби, инвалидност и ретки болести.