30-годишната Дакота Кук, која се декларира дека е родово неутрална и ја користи заменката тие, првпат забележала ненормален раст на влакната на нејзиното лице кога имала 13 години и поминала години одејќи на неделно депилирање или бричење на лицето два пати на ден.

Циркузантка од Лас Вегас се почувствувала осудувана и засрамена поради нејзината растечка брада и се нашла како тоне во 10-годишен вител на вознемиреност и непријатност.

И покрај неколкуте тестови, не е јасно што ги предизвикува влакната на лицето на Дакота, но лекарите веруваат дека тоа би можело да биде затоа што нејзините надбубрежни жлезди произведуваат премногу тестостерон.

– Кога на 13 години влегов во пубертет, покрај класичните проблеми добив и некои дополнителни. Започна со коса во боја на праска на моето лице која стана подолга и потемна. Тогаш ми посочи семеен пријател, па очувот ме однесе на лекар за тестови, а потоа ме одведе во фризерски салон, каде што ја направив првата депилација – се сеќава таа.

– Беше многу непријатно, а во тоа време само учев како да ги избричам нозете. Пораснав во период во кој жените со влакна на лицето беа толку стигматизирани што жените во салоните ми велеа дека на девојките не треба да им растат влакна на лицето – вели таа.

– Претпоставувам дека ми остана длабоко вградено во потсвеста, бидејќи следните десет години едноставно потонував во оваа спирала на срамот, каде се обидував да го сокријам лицето на фотографиите и секоја недела одев на депилација. Стигна до точка кога работев една од моите први работи во малопродажбата, што го бричев лицето два пати на ден, еднаш наутро, а потоа на пауза бидејќи брадата беше многу видлива, а работев во одделот за шминка , каде што не беше прифатливо да се биде ништо друго освен стереотипна жена – рече Дакота и додава дека лузните од бричење ги прекрила со шминка.

Дури во 2015 година, Дакота конечно решила да ги прифати влакната на лицето, откако една пријателка ѝ предложила да проба.

– Бев на забава со мојата пријателка Саншајн, и таа ми ги раскажуваше сите овие прекрасни приказни за тоа како е да се работи во циркус и ми се допадна идејата. Ѝ кажав дека би сакал да ја пуштам брадата и да и се придружам, на што таа ми одговори „Зошто да не?“ – изјави Дакота за Daily Mail.

– Навистина беше катализаторот што го започна моето патување кон прифаќање себеси и мојата брада. Подигнувањето брада на почетокот ми беше прилично непријатно, требаше многу труд и самоконтрола да не ја избричам повторно – вели таа.

– Се сеќавам на првиот пат кога некој се обиде да ме фотографира откако брадата ми порасна првиот сантиметар. Бев многу нервозна поради тоа, како и луѓето што зјапаа во мене, но потоа дојде до точка што само решив дека повеќе не ми е грижа – рече Дакота, додавајќи дека и покрај тешкотиите со кои се соочила при прифаќањето на растот на влакната на лицето, на крајот била многу посреќна отколку во годините кога ја криела брадата.

– Иако не сум бинарна, сепак се облекувам многу женствено и сакам да се шминкам и да носам фустани и здолништа. Брадата никогаш не влијаела на тоа дека сум жена, сега е само дел од мене и среќна сум што ја прифатив како дел од мене – заклучила Дакота.