Вечер анализа

МАЈКА ЕВРОПА, НЕЈЗИНИОТ БИОЛОШКИ СААТ И КОПНЕЖ ЗА МЛАДОСТ: Зошто мигрантите станаа неопходни

Дебатата за мигрантите во Европа останува главна тема на многу места, но проблемот е што истата не е дебата во вистинска смисла на зборот, туку политички и емоционален одговор за аргументи. Во суштина, имаме две политики кои се повеќе и повеќе остро се спротивставуваат една на друга, заблудувајќи ја јавноста во еднакви дози.

Вистината за мигрантите, сепак, е само една, економска - сè друго е сензационализам на целиот спектар на политичкиот компас.

Зошто економска? Од неколку конкретни причини, кои денес ќе ги разгледуваме, првенствено во форма на Европа, а ќе споменеме и други делови од светот.

Прво, да би имало смисла, тезата треба да ја почнеме од претпоставката дека сегашниот економски модел на Европа, и речиси на целиот свет, сепак е непроменлив и дека таков очигледно ќе остане за многу години. Со други зборови, ако во равенката фрлиме некои радикални економски промени, а тоа се прилично радикални - во смисла на напуштање на консумеризмот како доминантен аспект на модерната економија – тогаш приказната се менува, и само тогаш (бидејќи тоа ќе има влијание на методите на производство, промени во транспортот и се друго што претставува основа на денешната капиталистичка економија).

Значи, што се имигрантите за Европа? Тие се економска неопходност.

Доказите за тоа дефинитивно не треба да ги бараме во политиката, бидејќи политиката по ова прашање работи исклучиво за пропагандни цели – било со демонизација на мигрантите или нивна безусловна глорификација. Доказите треба да се бараат во економијата, можеби уште попрецизно - во математиката.

Накусо - Европа е стара, стара и неодржлива. Веќе е влезена во "средовечната криза" и без "нови деца" можеме да се согласиме дека таа изумира. Корекцијата не е дека можеме "да се согласиме", туку само треба да се согласиме за тоа, бидејќи бројките што немаат политички карактер се пред нас, претставуваат само гол факт.

Ниту едно друго место во светот нема постара популација, а во исто време населението не е баш расположено за "правење бебиња". Демографската слика е лоша, многу лоша - просечната возраст на денешните жители на Европа е 42,7 години.
Стапката на фертилитет (или плодноста) се влошува. Ова е коефициент кој го покажува бројот на родени деца по жена во плодна возраст.

На кратко - оваа стапка, ако сакате да се обезбеди замена на генерации, треба да биде некаде помеѓу 2,10 и 2,15.

Која е стапката на фертилитет за ЕУ? Само 1,6.

Еве ги податоците за нашиот регион:

  • Хрватска - 1.4
  • Словенија - 1.6
  • Србија - 1,5 (Косово - 1,7)
  • Црна Гора - 1.8
  • БиХ - 1,3 (не сметајќи ја Андора со 1,1, БиХ е последното место во однос на стапката на фертилитет во цела Европа)
  • Македонија - 1.4

Најголем број во Европа има (1.8) во Ирска, Исланд, Шведска, Велика Британија, Данска и Црна Гора - не, како што рековме, тоа не е доволно и е доста под потребните 2,1.

Ова не е некаков нов проблем за Европа, но е проблем што не заминува и е проблем кој се зголемува секоја година.

Но, зошто на сите Европејци им требаат сите овие луѓе? Како што споменавме, станува збор за економијата. Новите луѓе не се само што потребни за "обновување на генерациите" - тие се потребни, во најсиромашна смисла:

а) за работа
б) да плаќаат даноци

Понатаму, како што старее европското население, сè поголем број на пензионери - за среќа за нив, но лошо за економските бројки - живеат подолго. Тоа значи дека мора да се плаќаат пензии. Но, - некои ќе речат – нели веќе ги заработија своите пензии за живот? Да, теоретски, но сигурно парите што беше повлечени не се ставени "на страна" да продолжат да ги чекаат таму кога ќе се пензионираат, економијата едноставно не функционира така. Парите се секогаш во оптек, а парите што пензионерите мора да ги земат во форма на пензии, некој мора повторно да ги заработи.

Не станува збор само за пензионерите, туку и за општествениот систем што е загрозен од демографската криза. Да, Европа може да скрати сето тоа - тоа веќе го прави - но сеуште е политички неодржлива. Понатамошно кастрење ќе предизвика масовен револт бидејќи работниците нема да дозволат да им се земаат толку пари од платитеа да не добиваат ништо - ќе трпат, се разбира, како што трпат сега, но на некоја кривина, сепак, постои граница (која може "да се помести" со воведувањето на фашизам или некој друг вид диктатура).

Но, знаејќи дека ова не е сосема нов проблем за Европа, како се решаваше досега? Очигледно не се зголеми стапката на фертилитет (тоа може малку да ја подобри демографската политики, но не доволно). Повторно со увоз на имигранти.

Ајде да погледнеме, на пример, распадот на СССР и Источниот блок - тој дојде во идеален момент за Европа. Отворањето на источната граница, а подоцна и примање на земјите во ЕУ, земјите како што се Полска и Чешка, го зголеми вкупниот број на работници на пазарот на трудот, и ова и овозможи на Европа за некое време да "напредува." Тие добија прилично добри работници - образовани, но исто така и културно многу слични. Но, едно нешто поранешниот варшавски пакт не и го даде на Европа - младоста за која копнее.

Бројките ни кажуваат сè повторно. Просечната возраст на полската популација е 40,3, Чешка е 41,7. Во Балтикот, ситуацијата е уште полоша - просечниот жител на Литванија има 43,3 години.

Младите - кои ќе работат, ќе плаќаат даноци и ќе го обновуваат населението - итно се потребни за Европа. Се разбира, Европа има многу млади луѓе, но поради многу причини тие не се подготвени премногу да придонесат за "демографска обнова". Многумина ќе речат дека главните причини се социјални, но политиката и економијата се повторно зад сè (млади луѓе, без чувство за сопствена економска сигурност, не брзаат со деца, што е сосема рационално).

Значи, ако Европејците не и "даваат деца" на Европа, кој ќе и даде? Мигрантите.

Единствените делови на светот кои денес можат да и ја дадат на Европа младоста за која копнее, често се оние во чие уништување таа учествувала сама. На пример, Ирак, каде што земјите како Велика Британија и Шпанија, активно учествуваа во агресијата - или Либија каде САД ја предводеа агресија на земјата од 2011 година заедно со Франција и Велика Британија (со повеќе или помалку одобрување на речиси сите од Европа). Ние веќе забележавме дека жителите на Европа влегоа во "криза на средни години", а колкава е просечната старост на жителите на гореспоменатите земји?

Просечен либијец има 24, а просечниот Ирачанец има само 19 години.

Што прави Европа со носењето на мигрантите? Таа ги носи нејзините идни деца. Но, "Мајка" Европа нема премногу љубов, туку само размислува за себе. Нејзините нови деца треба да работат во болници, служби, приватниот сектор ... секаде каде што е потребно. Инаку, на пример, германскиот пензиски план веќе би бил во неволја.

Ајде да погледнеме на следниот графикон:

Издвојување за пензии во процент од БДП

Германија и други земји во Европа (или Германија како најголема економска сила првенствено) има потреба од целата младост која може да ја добие и не е важно од каде истата ќе стигне, па дури и ако е од места каде што има јасна културна некомпатибилност. Овие детали подоцна се работа за политика, а не за економијата.

За оние кои се занимаваат со долгорочни планови за демографска одржливост, имиграцијата е единствениот начин. И тие се многу среќни што можат да привлечат емигранти од Африка и од Блискиот Исток. На пример, тоа е далеку потешко за Јапонија која е доста затворена земја и која денес има огромна демографска криза, која се чувствува на економијата.

Оние кои ја контролираат економијата во Европа, кои одлучуваат за политика во следните 10, 20 и повеќе години, не забораваат да ги контролираат и информациите, и затоа не се изненадување про-имигрантски медиумски кампањи кои со години се чувствуваат во Европа.

Од друга страна, оние кои сега политички зајакнуваат, всушност, немаат одговори, барем не на долг рок. Како да се извлече Европа од демографската криза? Враќањето на "традиционалните вредности" кои вклучуваат враќање на жените во рамките на мајка и домаќинка со основна функција во животот - раѓање на деца? Тоа нема да се случи, без оглед на тоа што некои би сакале. Оние кои се на власт сега, брзо ќе ја прифатеа идејата ако истата беше можно - нивниот план е можеби подеднакво брутален: одржување на Третиот свет во сиромаштија, криза и повремени војни на истиот простор како долгорочен "инкубатор" за потребите на Европа, за да се исполнат нејзините квоти за нови деца.

Се разбира, плановите ги подготвуваат групи сосема одвоени од реалноста, тие мислат дека пумпање повеќе пари во медиумите за пропаганда може преку ноќ да создаде про-имиграција ставови во европскиот просек. Имаат погрешна престава, бидејќи се зајакнува десницата на бран на популизам, која без никакви конкретни долгорочни планови има за цел да ја преземе власта. План очигледно нема, бидејќи не и паѓа на памет промена на економијата - единственото нешто што истата таа десница може да го направи е да се бранат постојните економски услови на растечки бран на незадоволните жители или работници.

Што се однесува про-имигрантската политика, таа е добра, статистички – да, имигрантите може да ја пополнат квотата, Европа може да има "нови деца", но тоа е само статистика додека вистина е, збир на претпоставки. Дали мигрантите ќе се прилагодат на новата средина? Можеби да, можеби нема. Дали нивните работнички и претприемачки потенцијали успешно ќе се експлоатираат од страна на земјите што ги добиваат? Можеби да, можеби нема. Претпоставките се бројни и далекусежни.

Про-имигрантската политика не сака да зборува за ризиците, со цел да не им послужат како политички материјал за антиимигрантски политики на конкурентите во политиката (од ова произлегува значителна медиумско цензура кога станува збор за проблеми со имигранти во Европа), но за тие ризици е свесна, но поаѓа од претпоставката дека е подобро да се рискира со мигранти, наместо да чека бавна и сигурна демографска смрт.

На крајот на краиштата, секој може да се биде про или антиимигрантски настроен, но никој не може да аргументира за опстанокот на постоечкиот европски економски модел без имиграција. Работите не се, можеме повторно да повториме, воопшто политички - зборуваме за демографијата, за вкупниот број на луѓе, за бројот на работници, за фактот дека без истите "машината" не може да функционира. Се разбира, постојат и оние кои ќе предложат разни "оптимизации", како што се поефективна внатрешна миграција во ЕУ, подобра подготовка на млади кадри кои влегуваат на пазарот на трудот итн. Но, овие се само мали детали во многу поголема, а всушност многу едноставна приказна - нема нови жители, Европа веќе не постои онаква каква ја знаеме.

Единственото прашање што може да се праша е - дали ја сакаме Европа онаква каква што ја познаваме? И дали воопшто ја сакаме економијата што ја знаеме? Многумина ќе речат дека консумеризам во комбинација со слободен пазар е единствена разумна состојба. Во ред, но во овој случај имиграцијата станува нужна - и многумина ќе се согласат со тоа. Оние кои ја отфрлаат имиграцијата, а во исто време сакаат да ја задржат постојната економска ситуација, ќе мора да разберат дека ова не е можно, а личните ставови и емоции се сосема ирелевантни.

(vecer.mk)

Поврзани

Најнови вести

Коментари