Јосип Броз Тито уживаше голема моќ во Југославија од 1943 година до неговата смрт во 1980 година. И денес, после толку години, Тито предизвикува почит, кај голем број луѓе во поранешна Југославија, но и во светот, но има и многу кои имаат негативно мислење за него.

Има луѓе кои никогаш не ја поддржале неговата влада, кои биле против таква влада и тогаш и сега. За многумина тој е причина за пропаст.

Има различни мислења и различни теории, некои поткрепени со докази, некои не. Прашање е што навистина се случило од сето тоа, но за податоците кои се споменуваат може да се зборува и секој има право на свое мислење.

Тито ја водеше земјата авторитарно, постапувајќи со своите неистомисленици на суров начин. Тој беше југословенски комунистички револуционер и државник. За време на Втората светска војна беше водач на партизаните. Многумина го сметаат за најефективното движење на отпорот во окупирана Европа.

Тито беше застапник на „национал-комунизмот“. Неговата внатрешна политика се залагаше за „братство и единство“ меѓу народите на југословенската федерација (шест југословенски народи). Тој го потисна национализмот, но по неговата смрт земјата се распадна во крвавата граѓанска војна во 1991 година.

Заедно со Џавахарлал Нехру, Гамал Абдел Насер и Ахмед Сукарно, Тито беше главниот лидер на Движењето на неврзаните. Владеењето на Тито имаше сложена бирократија која ги задушуваше човековите права. Главни жртви беа учените луѓе, интелектуалците, наводните сталинисти и неговите неистомисленици.

Кога владата на Тито стана полиберална, по 1961 година Комунистичката партија сè уште беше повеќе авторитативна отколку либерална. Југославија имаше повеќе затвореници од политички причини отколку сите други источноевропски земји заедно.

Поради пропагирањето на нивниот етнички идентитет, Албанците го сочинуваа мнозинството во затворите. Парадоксот е што Југославија тогаш беше потписник на Меѓународната конвенција за граѓански и политички права.

Повоениот развој за време на владеењето на Тито беше огромен, целата земја беше обновена. Проблемот е што обновата на државата се засноваше на долг без покритие. Поради овие причини, земјата западна во криза придружена со инфлација и висока стапка на невработеност.

Нестабилноста на југословенската економија дојде до израз веднаш по смртта на Тито. Државата не можеше да го врати огромниот долг што се наталожи со години.

Денес на интернет има список на работи кои го прават Тито лош владетел. Дали овие работи се вистинити или не, се уште е предмет на дискусија.

– 200.000 Срби убиени или исчезнати по 1946 година.

– Над 30.000 политички затвореници на Голи Оток и Сремска Митровица.

– Насилна конфискација и национализација на личен имот, имот, станови, продавници, фабрики…

– Создавање неприродни републички граници.

– Расцепување на Србија и создавање на „автономни провинции“ во Србија.

– Заведување на најмрачната диктатура на Балканот, тотален медиумски и културен мрак, без право на несогласување.

– Вработување и доделување функции исклучиво по партиска и политичка подобност.

– Илјадници нерасчистени злосторства, убиства и случаи на тотална репресија врз населението.

– Арогантно лично богатење на сметка на националниот имот.