Новата безбедносна политика на САД - реторика на Студената војна

Американскиот претседател Доналд Трамп издаде нова стратегија за национална безбедност која го опишува светот како, заробен во постојаната економска конкуренција и во кој САД немаат многу време за промовирање на демократијата во светот. Наместо тоа, Вашингтон ќе се фокусира на конфронтацијата на големите сили, економските противници и домашната безбедност. 

Американскиот претседател Доналд Трамп издаде нова стратегија за национална безбедност која го опишува светот како, заробен во постојаната економска конкуренција и во кој САД немаат многу време за промовирање на демократијата во светот. Наместо тоа, Вашингтон ќе се фокусира на конфронтацијата на големите сили, економските противници и домашната безбедност.

Неколку владини претставници веќе го нарекуваат документот како принцип на реализам во светот кој се соочува со се поголема конкуренција и конфликт. Новата стратегија, го носи името "America First" и се потпира на четири главни цели: заштита на американскиот народ и татковината; промоција на американскиот просперитет; зачувување на мирот преку моќ; и зајакнување на влијанието на Америка во светот. Во документот се истакнува зајакнувањето на суверенитетот како предуслов за заштита на националната безбедност и враќање на довербата во американската нација.

Овој фокус на американскиот суверенитет е присутен во целиот документ. Тоа го одразува акцентот на Трамп на принципот реализам, кој укажува на американските вредности кои мора да се зачуваат и со присилба ако е потребно. Во исто време, овие вредности не се наменети да им наметнуваат на другите. Стратегијата цврсто ја отфрли идејата за промовирање на демократијата, која е традиционален столб на американската надворешна политика.

Економските односи ќе ја водат оваа влада, а останатите држави остануваат да изберат како ќе создадат политички систем во нивниот двор. Американската економска безбедност е преведена како национална безбедност, па САД ќе бараат фер и реципрочни економски односи низ целиот свет. Економијата е дефинитивно главниот збор на оваа стратегија. Сојузите, партнерствата и коалициите што САД ќе ги спроведуваат низ целиот свет нема да се засноваат на почитување на демократските принципи, туку на слободна волја и заеднички интереси.

Ова е огромна новина во американската надворешна политика, а особено во контрадикција со претходната републиканска влада на Џорџ Буш и неговата стратегија за национална безбедност, издадена пред петнаесетина години. Во 2002 година, Буш ја претстави оваа стратегија во Вест Поинт во многу поамбициозни услови. Според него, американскиот народ секогаш имал цели надвор од чиста одбрана. Американците го бранеа мирот и слободата во светот (сите знаеме како изгледаше: ласери и бомби за демократија). Стратегијата на надворешната политика на САД и сликата на воената одбрана беше во идејата за заштита на мирот против заканите од терористите и тираните (оттука и борбата на САД против поранешниот сојузник - муџахедините во Авганистан и Ирак, потоа Иран и Северна Кореја како "оски на злото", но насилниците не го вклучуваа Саудиското кралското семејство - како би го вклучиле кога семејството Буш беше во пријателски пријателски однос со арапското благородништво). Буш, исто така, се заложи за одржување добри односи меѓу големите сили, што навистина се случи. За време на подемот на Путин на власт, имаше серија контакти и соработка за прашања како Косово, Авганистан и за други места.

Визија за светот на Буш во кои САД активно се ангажирани во промовирањето на демократијата, развојот, слободни пазари и слободна трговија во сите делови на светот претставува поглед на надворешната политика против која Трамп се бореше на изборите во 2016 година. Буш во 2002 година зборува за рамнотежата на силите кои ја почитуваат човечката слобода; Трамп не сака рамнотежа туку консолидација, пред Кина и Русија да стапат на сцената.

Централниот континуитет на историјата е борбата за моќ; во новата американска стратегија за безбедност која не ја препознава сегашноста како нешто различно од минатото. Во оваа борба за власт, постојат "ревизионистички сили како Кина и Русија; лоши држави како Иран и Северна Кореја; и транснационална закана преку терористички и екстремистички организации". Сите тие стојат спроти САД и нивните сојузници. Иако се разликуваат во природата и моќта, овие противници се соочуваат со Вашингтон на политичко, економско и воено поле и користат технологија и информации за да се борат во овие области и да го променат балансот на моќта во своја корист.

Документот ги нарекува Кина и Русија ревизионистички сили, обидувајќи се да го сменат глобалниот статус кво, и ја отфрла соработката, истакнувајќи ја потребата од конкурентски односи со Москва и Пекинг. Администрацијата на Трамп сака САД да ја преиспита политиката во последните две децении, оние работи кои се врз основа на верувањето дека соработката со противниците и нивно вклучување во меѓународните институции и глобалната трговија дека може да помогнат во нивното претворање на неопасни актери и веродостојни партнери. Трамп смета дека оваа претпоставка е погрешна.

Сепак, оваа борба, дихотомија, гледајќи црно и бело, како можност да се вратат на реториката од Студената војна, во американските очи се сведува на политички конфликт помеѓу оние кои ги поддржуваат или се репресивни системи и оние кои се на страната на отворено општество. Не е јасно како овој стратешки документ, кој најдобро го одразува ставот на Трамп кон светот, става акцент на претпазливите војни против државите како што се Северна Кореја и Иран.

И самите владини претставници оставаат многу простор, имајќи предвид дека нема потреба да се реагира однапред, но сигурно мора да дејствуваат во одбрана на сопствените национални интереси и вредности.

Малку податоци има во стратегијата на Трамп кои покажуваат зошто "слободните општества" мора и треба да се борат и да победат против Северна Кореја, Кина, Русија, Иран и други. Всушност, постои само една причина за борба против овие држави - САД се наоѓаат на другата страна. Ако имало други причини, тогаш не би се почитувала "посебната одлука" на секоја држава за нејзиниот политички систем. На пример, почитување на големиот пријател на Саудиска Арабија и нејзиниот систем на апсолутна диктаторска монархија.

Документот, исто така, го отфрла долгогодишниот став на Пентагон дека климатските промени се однесуваат на проблемите со кои се соочуваат САД дома и во светот. Меѓутоа, сега климатските промени не се идентификувани како закана за националната безбедност. Новата стратегија е сигурно инспирирана од претседателскиот говор во јуни, кога САД се повлекоа од Договорот за климатски промени во Париз. Сепак, ова е во спротивност со потпишувањето на буџетот за одбрана за 2018 година минатата недела, во годината во која климатските промени се сметаат за директна закана за националната безбедност во САД. Во исто време се повикува Пентагон да поднесе извештај до Конгресот во рок од една година, со листа на десет најзагрозени воени инсталации и предлози кои се идентификувани како потребни за да продолжи со своите оперативни активни мерки.

Извор: Њујорктајмс

Поврзани

Најнови вести

Коментари